Jennifer Aniston deelde een diep persoonlijk bericht ter ere van James Burrows, de geprezen televisieregisseur die bekendstaat om het regisseren van afleveringen van de hitserie Friends. Burrows overleed op 85-jarige leeftijd.
In een Instagram-bericht beschreef Aniston hoe moeilijk het is om de impact te vatten van iemand die decennialang warmte en verbondenheid creëerde voor het publiek. Ze herinnerde eraan hoe Burrows de cast zijn kinderen noemde en hen tijdens repetities aanmoedigde met zinnen die genegenheid en hoge verwachtingen combineerden.
Papa Burrows. Het moeilijkste aan dit schrijven is dat je een leven lang mensen het gevoel hebt gegeven dat ze geliefd waren, en nu voelt het onmogelijk om al die liefde in een paar alinea’s te vatten. Hij noemde ons zijn ‘kids’ — ‘Where are the kids?’ ‘Let's see if the kids can make the joke work.’ Geen druk.
Aniston merkte op dat Burrows’ eigen familie hem royaal deelde met de acteurs die het geluk hadden onder zijn leiding te werken. Ze prees hem omdat hij persoonlijk contact met haar hield, haar begeleidde in moeilijke periodes en een omgeving van wederzijdse zorg binnen de cast bevorderde.
Branchekenners beschouwen Burrows vaak als een van de grondleggers van de hedendaagse sitcomproductie. Zijn cv omvat het mede-creëren van de langlopende barcomedy Cheers, het regisseren van tientallen afleveringen van Taxi en het superviseren van alle afleveringen van Will & Grace tijdens de originele reeks en de revival.
Daarnaast droeg Burrows bij aan tal van andere series die de netwerkcomedy en -drama over meerdere decennia bepaalden. Zijn vaste hand hielp de toon en het ritme vormgeven die kenmerkend werden voor het genre.
Aan het einde van haar eerbetoon benadrukte Aniston de waarden die Burrows bijbracht. Ze schreef dat hij het belang benadrukte van collega’s liefhebben en respecteren, op elkaar letten en loyaliteit bewaren in alle omstandigheden. De actrice gaf aan dat ze zijn kenmerkende stem, lach en creatieve inzicht mist.
Het bericht sloot af met een weemoedige verwijzing naar Burrows’ vertrouwde oproep op de set, in de hoop dat die frase overal waar hij naartoe was gegaan nog zou weerklinken.