Vijf Japanse filmmakers presenteerden radicaal verschillende films en legden de verrassende routes die leidden tot hun creatie uit tijdens een levendig panel op het 39e Tokyo International Film Festival. De sessie, getiteld “How We Make Films,” vond plaats in Tokyo Midtown Hibiya en werd gemodereerd door programmeur Ichiyama Shozo.
Ueda Shinichiro besprak zijn film “Earthlings in Love,” die begon als een serie van dertig afleveringen in verticale vorm voor sociale mediaplatforms. Hoewel het project een budget had vergelijkbaar met een standaard onafhankelijke film, benaderde Ueda de productie vanaf het begin met bioscoopambities. “Ik kom uit de wereld van de bioscoopfilm, dus we maakten het alsof het vanaf het begin een film was,” legde hij uit, en hij merkte op dat het verticale formaat uiteindelijk goed paste bij een groot scherm.
Cinematograaf Saito Kisin vertelde hoe zijn eerste speelfilm, “Kefi,” ontstond vanuit een door de sponsor opgelegd thema van moederliefde. Het uiteindelijke verhaal volgt drie zussen die horen van de dood van hun vader. Saito prees de beslissing van de sponsor om volledige creatieve vrijheid te geven voor de onderscheidende, onvoorspelbare toon van de film. “Ze lieten het min of meer aan ons over, dus ik voegde gewoon mijn eigen voorkeuren toe,” zei hij.
Voormalig jager en reclameregisseur Natori Satoshi legde uit dat zijn film “Chihiro | Akemi” voortkwam uit herhaalde reizen tussen een afgelegen huis en de omliggende bossen in oostelijk Hokkaido. Zijn achtergrond als jager bepaalde het ritme van het verhaal, dat hij contrasteerde met zijn leven in Tokio. Acteur en producent Nawata Canon droeg haar eigen ervaring met een bevalling bij aan het verhaal. Natori noemde Andrei Tarkovsky’s “Nostalghia” als belangrijke invloed en benadrukte textuur en stijl boven een conventioneel plot.
Your film is crazy. What’s going on here?
Het succes van de film op het Split Film Festival in Kroatië bracht Natori in contact met de Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas, die in de jury zat en interesse toonde in een toekomstige samenwerking.
Debutant Yaza Takenoshin vertelde hoe hij cinematograaf Kitagawa Yoshio, bekend van zijn werk met Hamaguchi Ryusuke, benaderde via een bericht zonder voorafgaande connecties of kennis van het budget. De directe aanpak leidde tot een telefoongesprek, een aanbod om de film te draaien en introducties bij een producent en financiers. Yaza beschreef de set als ongewoon open en ondersteunend.
Matsumura Shingo benadrukte een vergelijkbare vrijheid bij het maken van “Between Us,” een film die de overlap tussen theater en werkelijkheid onderzoekt. Natori vatte de geest van de selectie samen: “I think it’s important for you to make a feature-length film that you will be satisfied by, that you can only do because it’s your first time.”