Jane Campion's The Power of the Dog wordt vijf: een tijdloze western over mannelijkheid en verborgen verlangens

Vijf jaar na de release blijft het Oscarwinnende Netflix-drama resoneren met zijn scherpe verkenning van gender, identiteit en repressie in het Montana van de jaren 1920

Vijf jaar na de première staat Jane Campion's "The Power of the Dog" nog steeds als een van de meest opvallende films van 2021. De Netflix-productie kreeg brede kritische lof en sleepte maar liefst twaalf Academy Award-nominaties in de wacht, waaronder voor Beste Film. Het sloot aan bij een reeks recente Netflix-titels die de hoogste categorie bereikten, zoals "Roma", "The Irishman" en "Marriage Story".

Ondanks de lof behaalde de film slechts bescheiden kassuccessen tijdens de beperkte bioscooprelease. Uiteindelijk won het één Oscar, voor Beste Regie, die naar Campion ging.

Verhaal draait om het ranchleven en verbroken familiebanden

Het verhaal speelt zich af op een ranch in Montana halverwege de jaren twintig en volgt de broers Phil en George Burbank, gespeeld door Benedict Cumberbatch en Jesse Plemons. Kirsten Dunst vertolkt Rose, een weduwe die haar zoon Peter, gespeeld door Kodi Smit-McPhee, grootbrengt. Phil reageert aanvankelijk met ongemak als hij ontdekt dat Peter decoratieve papieren bloemen maakt, wat de basis legt voor diepere conflicten rond mannelijkheid en identiteit.

Georges huwelijk met Rose brengt de familie in beroering. Phils harde houding wordt heviger en dwingt Rose om zich aan te passen aan traditionele huishoudelijke rollen die ze ondraaglijk vindt. Als Peter vertrekt naar de medische school, grijpt Rose naar alcohol onder de toenemende druk.

Film onderzoekt queerheid en maatschappelijke maskers in het oude westen

Zowel Phil als Peter navigeren door onuitgesproken queer identiteiten. Peter toont openlijke nieuwsgierigheid naar verborgen tijdschriften met mannen, terwijl Phil zich vastklampt aan een sjaal die ooit toebehoorde aan zijn overleden mentor Bronco Henry. Een cruciale onthulling suggereert een diepere band tussen Phil en Bronco Henry, geopperd via een verhaal over overleven in een sneeuwstorm. In de beperkende omgeving van het Montana van de jaren twintig missen deze personages de taal of vrijheid om zichzelf te uiten.

Phil kanaliseert zijn innerlijke onrust in wreedheid tegenover Rose en projecteert zelfhaat op haar. Het verhaal bouwt op naar een huiveringwekkend einde met touw maken en miltvuur, dat thema's van emotionele repressie en wraak benadrukt.

Critici prijzen de acteerprestaties en visuele beheersing

Recensenten omarmden de film, die een goedkeuringspercentage van 94 procent heeft op Rotten Tomatoes op basis van honderden recensies. Benedict Cumberbatch kreeg bijzondere aandacht voor een carrièrebepalende rol als Phil, waarin hij uiterlijke hardheid combineert met verborgen kwetsbaarheid.

Als gedurfde visuele stilist introduceert Campion deze wereld en haar bewoners met vaart en precisie, met zwevende adelaarsblik-luchtopnames en haar kenmerkende aandacht voor voluptueuze details (en met Nieuw-Zeeland dat dienstdoet als ongerept Montana). Ze zet het westernmilieu vlot neer, met wervelend stof en donderende runderen, en vangt de uitbundige kameraadschap van de ranchwerkers, het speelse geduw en getrek met zijn gemakkelijke, onbewuste fysieke nabijheid en intimiteit.

— Manohla Dargis, The New York Times, Recensie van The Power of the Dog

Adaptatie verfijnt thema's van emotioneel terrorisme uit de roman

Campion bewerkte het verhaal uit de roman van Thomas Savage en veranderde het einde om de focus te leggen op de destructieve last van rigide genderexpectaties. Het resultaat levert een scherpe kritiek op geforceerde mannelijkheid en de pijn van zelfontkenning.

Dit is Campions meest recente speelfilm tot nu toe, na eerdere werken als "The Piano" en "Bright Star". De titel is ontleend aan Psalm 22:20 en roept bevrijding op van destructieve krachten.

Tags bij dit artikel