Jane Campion heeft in Sicilië uitgebreid teruggekeken op haar baanbrekende drama uit 1993 terwijl ze als juryvoorzitter fungeerde op het Taormina Film Festival. De Nieuw-Zeelandse filmmaker, vergezeld door ster Holly Hunter, deelde openhartige herinneringen met journalisten over de weg die de film aflegde van bescheiden begin tot wereldwijd succes.
Op de vraag hoe het verhaal van een stomme vrouw en haar kind in het 19e-eeuwse Nieuw-Zeeland uitgroeide tot een grote hit die wereldwijd 140,2 miljoen dollar opbracht tegen een budget van 7 miljoen dollar, gaf Campion een afgewogen antwoord. Ze merkte op dat Harvey Weinstein, destijds baas van Miramax, een agressieve visie had op distributie en het awards-seizoen, ondanks zijn latere juridische problemen.
Mag ik iets zeggen dat heel verontrustend zal klinken? Harvey Weinstein heeft, zoals we weten, afschuwelijke dingen gedaan, maar hij heeft ook geweldige dingen gedaan voor de kunst en voor het bereiken van publiek. Hij was daarin gedurfd. Hij hield van films. Ik moet toegeven dat [de marketingstrategie] zijn visie was.
Miramax verwierf begin 1993 de rechten en voerde een sterke campagne die de film drie Oscars opleverde, waaronder die voor het beste originele scenario voor Campion.
Over de aanstaande 4K-restauratie, verzorgd door Sony Pictures Classics en vanaf 24 juli in de VS te zien, uitten Campion en cameraman Stuart Dryburgh hun tevredenheid over het resultaat. Ze zei zich nederig te voelen dat de film decennia later nog steeds vitaal is.
Het doornemen van het materiaal tijdens het restauratieproces maakte diepe indruk op haar door de gedurfde geest, met name de prestatie van Hunter. Het centrale idee van een vrouw die voor stilte kiest, blijft een krachtige uitspraak over gehoord worden.
Op de vraag of de omstandigheden voor vrouwen in de dertig jaar sinds de oorspronkelijke release zijn verbeterd, gaf Campion toe dat ze het niet zeker weet. Ze constateerde dat de #MeToo-beweging een flinke tol heeft geëist, met als voorbeelden de abortusbeperkingen in de Verenigde Staten en pogingen van patriarchale structuren om invloed terug te winnen.
Toch wees ze op duidelijke vooruitgang. Vrouwen verdienen nu een eigen inkomen en zoeken verhalen die rechtstreeks over hun ervaringen gaan in plaats van automatisch voor franchisefilms te kiezen. Deze verschuiving is duidelijk zichtbaar in televisie en digitale platforms, waardoor er meer mogelijkheden ontstaan voor vrouwelijke regisseurs en de vaart erin blijft die niet lijkt om te keren.
Campion keek ook terug op haar ervaring met het Franse bedrijf Ciby 2000, waarvan de leiders uit de bouwsector kwamen. Nadat een executive geraakt was door een film van Bertolucci, besloot het bedrijf geld in de cinema te steken en bood het makers ongebruikelijke vrijheid.
Ze noemde de regeling uitzonderlijk royaal, met winstdeling op gelijke voet. Vergelijkbare momenten van openhartige steun deden zich later voor bij Netflix, waardoor projecten als The Power of the Dog mogelijk werden.
Vooruitkijkend vertelde de regisseur dat ze geniet van haar rol bij de pop-up filmschool A Wave in the Ocean in Wellington, die deels wordt gesteund door Netflix. Ze werkt ook aan een musicalproject, maar wilde daar op dit moment geen verdere details over geven.