James Gray’s nieuwste film opent met een strenge waarschuwing uit de oude Griekse tragedie die de toon zet voor een verhaal over mannen die fortuin najagen zonder de werkelijke prijs te beseffen. De regel van Aeschylus fungeert als vroeg signaal dat familie, en niet geld, de ware maatstaf van rijkdom zal blijken in dit in Queens spelende verhaal.
De film arriveerde in de competitie van het Filmfestival van Cannes en markeert Gray’s zesde optreden in de sectie zonder prijs tot nu toe. Vroege reacties suggereren dat deze scherp geobserveerde noir eindelijk de erkenning kan opleveren die velen hem toewensen na jaren van onderscheidend onafhankelijk werk.
Oorspronkelijk bedacht als losse metgezel van Gray’s film Armageddon Time uit 2022, groeide het project uit tot een op zichzelf staand verhaal dat wortelt in dezelfde borough en periode. De plot volgt ex-agent Gary Pearl, gespeeld door Adam Driver, die zijn ingenieur-broer Irwin, vertolkt door Miles Teller, rekruteert voor een riskant plan met Russische zakenlieden en herontwikkeling rond het Gowanus Canal.
Wat begint als een ogenschijnlijk eenvoudige kans, loopt al snel uit de hand. Irwin neemt zijn twee jonge zoons mee op een nachtelijk bezoek aan de locatie en botst daar op gewelddadige handlangers. Ondertussen confronteert zijn vrouw Hester, gespeeld door Scarlett Johansson, in stilte een verwoestende medische diagnose die ze voor de familie verborgen houdt.
Gray ontlokt enkele van de sterkste vertolkingen tot nu toe aan zijn drie hoofdrolspelers. Driver vangt Gary’s uiterlijke zelfvertrouwen terwijl hij groeiende twijfel onder de bravoure laat doorschemeren. Teller draagt het verhaal als een gewone familievader die in gebeurtenissen wordt meegesleurd die hij niet kan beheersen. Johansson steekt eruit als een toegewijde moeder en echtgenote die haar kalmte bewaart terwijl haar privé-angsten toenemen.
De indrukwekkende beelden van Joaquin Baca-Asay bereiken een hoogtepunt tijdens een spannende achtervolging door een uitgestrekt, leeg tarweveld die klassieke thrillerbeelden oproept. Christopher Spelmans score en Scott Morris’ montage verhogen de spanning, terwijl de periode-details de verschuivende Russisch-Amerikaanse zakelijke banden van het midden van de jaren tachtig accuraat oproepen.
Let there be wealth without tears; enough for the wise man who will ask no further.
De regisseur, die ook als producent optreedt, heeft al lang zijn veelzijdigheid getoond in projecten als The Lost City of Z en Two Lovers. Paper Tiger, waarvan de ironische titel meerdere lagen van het verhaal weerspiegelt, behoort tot zijn sterkste prestaties en toont waarom het de moeite waard blijft om financiering te vinden voor zulke persoonlijke verhalen.