Wanneer Jakob Omrzel de finish in Calar Alto bereikt met geheven armen, staat zijn oudere broer al te wachten bij de bus van Bahrain Victorious. Aljaž Omrzel draagt geen vlaggen en draagt geen wielrennerstenue; zijn plek is achter het stuur, klaar om de jongste van de familie te verwelkomen na de belangrijkste overwinning van zijn carrière.
Het tafereel sluit een familiecircle. Jarenlang volgde Jakob de voetsporen van Aljaž. Hij imiteerde zijn gebaren, fietste achter hem aan en stapte op de fiets geïnspireerd door zijn oudere broer. Vandaag zijn de rollen omgedraaid: Aljaž rijdt over de wegen van de WorldTour terwijl Jakob vliegt in de bergen.
Aljaž Omrzel baande het pad. Hij reed eerst voor Adria Mobil, werd Sloveens junior kampioen tijdrijden en bereikte het profniveau voordat hij relatief vroeg stopte. Hij verliet het wielrennen niet: hij veranderde simpelweg van rol binnen Bahrain Victorious, waar hij werkt als buschauffeur en meerdere taken uitvoert: schoonmaken, maaltijden voorbereiden, bagage beheren en zorg voor de renners.
Het team grapt dat ze “een grote gelukkige familie” vormen. Voor Jakob is Bahrain Victorious veel meer dan een team: hij deelt de kleedkamer met jeugdvriend Žak Eržen en kan rekenen op een uitgebreid Sloveens en Kroatisch staf. Aan het einde van elke etappe verschijnt Aljaž achter het stuur.
Jakob Omrzel werd geboren op 21 maart 2006 in Novo Mesto. Hij groeide op in een gezin dat gepassioneerd is door het wielrennen: zijn vader Uroš nam hen als kind mee naar wedstrijden. In 2024 kreeg hij een zwaar ongeluk in de Giro della Lunigiana dat leidde tot een hartstilstand. Drie weken later dacht hij alweer aan terugkeren op de fiets. “Hij houdt van fietsen”, benadrukken zijn ploegmaats.
In 2025 won hij de Giro Next Gen, het Sloveense absolute kampioenschap en werd hij vierde in de Ronde van Slovenië. In 2026 maakte hij de sprong naar de WorldTour en arriveerde hij met slechts twintig jaar, 62 kilo en 1,85 meter lengte bij La Vuelta.
In Calar Alto reed Jakob mee in de ontsnapping, viel meerdere keren aan en reed solo weg in de slotklim. Hij finishte met bijna twee minuten voorsprong op Urko Berrade, boekte zijn eerste zege in een grote ronde en steeg naar de zesde plaats in het algemeen klassement.
Tadej is Tadej. Ik ben Jakob.
Jakob wijst vergelijkingen met Tadej Pogacar van de hand. Hij bewondert zijn stijl, maar zoekt zijn eigen weg: bergen beklimmen, zich redden op het vlakke en zich meten op kasseien. Zijn veelzijdigheid bewees hij al met de winst in Parijs-Roubaix junioren in 2024.
Thuis noemen ze hem Raketa, de raket. Na de overwinning gaf Jakob toe dat hij het nog niet helemaal kon geloven en dat hij verrassend fris voelde. Aan het einde van de dag zocht hij, zoals altijd, de bus waar Aljaž op hem wachtte. Jarenlang fietste hij achter zijn broer aan; nu rijdt zijn broer achter hem.