Winnaar van de Gouden Palm in Cannes Jafar Panahi is in een aparte zaak veroordeeld tot vijf jaar en een maand cel door de Revolutionaire Rechtbank van Teheran, meldt het Iraanse reformistische medium Emtedad News Agency. De regisseur had al een eerdere celstraf van een jaar lopen.
Panahi’s advocaat Mostafa Nili liet aan Emtedad weten dat de rechtbank de uitspraak bij verstek heeft gedaan. De straf is discretionair, maar omvat ook de inbeslagname van de bezittingen van de filmmaker, een tweejarig verbod op het gebruik van sociale media en een tweejarig reisverbod. De precieze aanklachten in deze zaak zijn niet bekendgemaakt.
Nili verklaarde dat het vonnis aan het licht kwam nadat de autoriteiten vorige week de bankrekeningen van Panahi hadden bevroren. De advocaat ging met zijn cliënt naar het parket in Teheran, waar ze het verstekvonnis ontdekten. In de gerechtelijke stukken stond Panahi vermeld als woonachtig in het buitenland, ondanks zijn terugkeer naar Iran op 30 maart 2026, kort na de 98e Academy Awards.
Panahi’s nieuwste film, It Was Just an Accident, is genomineerd voor de Oscar voor Beste Internationale Film namens Frankrijk. Het drama is gebaseerd op de eigen ervaringen van de regisseur in de gevangenis en toont de intense emoties van voormalige gevangenen tegenover een voormalige bewaker.
Al meer dan twintig jaar botst Panahi herhaaldelijk met de autoriteiten. In 2010 werd hem een breed verbod opgelegd op het maken van films, mediaverschijningen en reizen naar het buitenland, maar hij bleef toch bekroonde films maken zoals The Circle, Offside, This Is Not a Film, Taxi en No Bears.
In 2022 werd hij gearresteerd tijdens protesten van filmmakers en ongeveer zeven maanden vastgehouden. De beperkingen werden in april 2023 opgeheven, waardoor hij naar Cannes kon reizen voor de première van zijn nieuwste film en de daaropvolgende internationale promotie.
Panahi besloot terug te keren naar Iran, ondanks de eerdere celstraf van een jaar en de verhoogde politieke spanningen. In een interview met Variety lichtte hij zijn beslissing toe.
Ik ben het soort mens dat in zijn eigen land moet zijn. Ik moet daar ademen en werken. En zelfs als ze die gevangenisstraf willen uitvoeren, kunnen ze dat doen. Niets zal mijn besluit om terug te gaan veranderen.