Jackass-crew sluit franchise af met 'Best and Last'-compilatie van stunts

Ouder wordende grappenmakers combineren klassiekers en nieuw materiaal in de zesde en laatste film, met nostalgie en de realiteit van de middelbare leeftijd.

Weinigen hadden een nieuwe Jackass-film in 2026 verwacht. De franchise lanceerde zijn eerste bioscoopfilm in 2002, en destijds leek het Johnny Knoxville onwaarschijnlijk dat hij zelfs zijn dertigste zou halen, laat staan dat hij zichzelf decennia later nog aan stieren en pijnlijke stunts zou onderwerpen. De groep zelf deelde die twijfel. Dat gedeelde gevoel van verrassing geeft Jackass: Best and Last veel van zijn aantrekkingskracht. De zesde film dient als het officiële afscheid van de crew, een verzameling van de grootste hits gemengd met nieuw en eerder ongezien materiaal.

Ouder wordende lichamen en blijvende lachbuien vormen het laatste hoofdstuk

Voor sommige kijkers voelt pensioen misschien al lang geleden. Hersenschuddingen wegen zwaarder op middelbare leeftijd, en de balans tussen lachen en bezorgdheid over de performers verschuift naarmate de mannen de vijftig passeren. De film toont de fysieke tol duidelijk via vervaagde tatoeages en zichtbare slijtage door jaren van zelfverkozen chaos. Toch blijft de kernformule intact: fysieke pijn, vernedering en naaktheid, gebracht met een oprechte kameraadschap die de toon licht houdt in plaats van gemeen.

Nieuwe segmenten passen naast de klassiekers. Een opvallend moment toont een deelnemer genaamd Poopies die probeert een evenwichtsbalk over te steken met een elektrische schokband op een intieme plek. Een andere scène combineert laxeermiddelen met het bordspel Twister op voorspelbaar rommelige wijze. Een langer fragment met gast Paul Walter Hauser leunt op de vertrouwde humor rond billen, al voelt die running gag ouder dan de rest.

Tijdloze grappen overtreffen nieuwe shocktactieken

De sterkste momenten komen vaak uit het archief. Een verborgen-camera-grap uit 2002 waarin Johnny Knoxville zich op een golfbaan verstopt en op ongunstige momenten met een luchthoorn blaast, werkt nog steeds feilloos. Simpele fysieke comedy, zoals een hark in het gezicht of een voetbal tegen de kruin, bewijst dat het team niet altijd extreem risico hoeft te nemen voor grote lachsalvo’s. Deze fragmenten ademen de geest van klassieke fysieke komieken en voelen frisser dan veel hedendaagse online shockcontent.

Oudere, uitgebreide stunts houden ook stand. De Poo Cocktail Supreme uit 2010, waarbij Steve-O werd overgoten met de inhoud van een vliegend draagbaar toilet, behoudt zijn wilde energie. Daarentegen voelt een deel van het nieuwe materiaal minder noodzakelijk, vooral langere segmenten die te zwaar leunen op eendimensionale viezigheid.

Knoxville en Pontius reflecteren op een onverwachte carrière

Een reflectieve noot klinkt wanneer Johnny Knoxville spreekt over de mogelijkheid dat dit echt het einde is. Op 55-jarige leeftijd erkent hij fysieke grenzen die Jackass Forever uit 2022 ooit leek te negeren. Chris Pontius, zijn oude kompaan, geeft een typerend bot antwoord als hem naar eventuele droefheid wordt gevraagd: “Ik ben niet in contact met mijn emoties.” De echte emotie komt naar voren in de duidelijke genegenheid die de groep voor elkaar en voor het werk zelf koestert.

Ik ben niet in contact met mijn emoties.

— Chris Pontius, Jackass: Best and Last

De film laat de indruk achter dat de deelnemers de gedeelde dwaasheid echt zullen missen. Dat gevoel werkt aanstekelijk en maakt van wat een simpele compilatie had kunnen zijn een warm afscheid voor een franchise die alle vroege verwachtingen heeft overtroffen.