Op 5 juli 2026 gaat de wielergeschiedenis in. Op de veeleisende hellingen van Montjuïc reed Isaac del Toro als eerste over de finish met een blik van ongeloof en ingehouden vreugde. Naast hem vierde Tadej Pogacar het succes alsof het zijn eigen was, nadat hij de renner de hele dag had beschermd.
In de teamwagen van de emiraatploeg sprak algemeen manager Joxean Fernández Matxin de pers toe met een brede glimlach. Hij benadrukte dat het geluk niet alleen uit het resultaat kwam, maar uit het collectieve gedrag: de houding, de wederzijdse steun en het gevoel dat iedereen elkaar beschermt en zowel eigen als andermans overwinningen deelt.
Prachtig. Perfectie, wanneer die in de vorm van een triomf wordt bereikt, heeft een bijzondere waarde. Vandaag was het een voorbeeld voor alle jonge renners: een renner moet begrijpen dat het soms net zo belangrijk is om te winnen als om te juichen als een ploeggenoot wint, omdat je zo ook leert de triomf te proeven en vooral de vreugde van de overwinning.
Matxin legde uit dat het resultaat geen toeval was. Het team had vooraf verschillende opties voor de etappe geanalyseerd en alles verliep volgens plan. Pogacar leverde een magistrale prestatie die al tot de geschiedenis van het wielrennen behoort, terwijl de rest van de groep zijn ondersteunende rol perfect vervulde.
De Sloveen, al een legende in de sport, won ook een speciale plek bij de Mexicaanse supporters. De kreten “Pogi, broer, je bent nu Mexicaan” klonken door de straten van de Ciudad Condal. De passage van de Tour de France door Spanje is voorbij, maar het beeld van deze dag blijft in het geheugen van alle fans gegrift.