VOORPAGINA
ALLE SITES
INLOGGEN
NIEUWS ARTIKELEN
SUGGESTIES
FORUM
NL sectie's:
- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws
Gepubliceerd op 21-11-2026 , 20:48

Ingmar Bergmans Persona biedt een spookachtige verkenning van identiteit op HBO Max

Het psychologische drama uit 1966 nodigt kijkers uit de lyrische mysterie te ervaren in plaats van elke laag te ontcijferen

Kijkers die op zoek zijn naar iets anders dan voorspelbare blockbusters kunnen een frisse kijk vinden in een mijlpaal van de twintigste-eeuwse cinema. , geregisseerd door , is nu te zien op en biedt een verontrustende maar poëtische ervaring die nog lang nadreunt na de aftiteling.

Een visie geboren uit ziekte vormt het verhaal

Bergman bedacht het project na een ernstige gezondheidsprobleem dat hem een opvallend beeld opleverde: twee vrouwen die langzaam in één wezen overgaan. De resulterende film heeft in de rol van actrice Elisabet, die plotseling stopt met spreken of bewegen tijdens een theatervoorstelling. Haar arts raadt rust aan in een afgelegen kusthuisje, waar verpleegster Alma, gespeeld door , de zorg op zich neemt. Door eenzijdige gesprekken deelt Alma intieme details uit haar leven, en de grenzen tussen de twee vrouwen beginnen te vervagen.

Verhalende eenvoud ontmoet opzettelijke ambiguïteit

De basisopzet blijft eenvoudig, maar Bergman vermijdt bewust conventionele verteltechnieken. Hij beschreef het werk als iets dat gevoeld moet worden in plaats van geanalyseerd, een opvatting die criticus Susan Sontag deelt. Sontag recenseerde de film en bekritiseerde andere schrijvers omdat ze de complexiteit te veel vereenvoudigden. De ervaring op beloont wie de open einde omarmt.

Persona zal de meeste bioscoopbezoekers ongetwijfeld in verwarring brengen, perplex maken en frustreren.

— Susan Sontag, Recensie van de film

Acteerprestaties vormen de emotionele kern van de film

Bergman zag de film als een sonate gecomponeerd voor het talent van Andersson en Ullmann. Andersson werkte al met hem samen sinds de komedie Glimlach van een zomernacht uit 1955. Ullmann maakte hier haar debuut bij de regisseur en hun samenspel vormt het kloppende hart van het drama. Symboliek is overal aanwezig, met interpretaties variërend van modernistisch horror tot commentaar op de maskers die mensen in het dagelijks leven dragen.

Blijvende kritische bewondering ondanks aanvankelijke verwarring

Zelfs Roger Ebert vond de film bij de eerste vertoning in 1967 ongrijpbaar. Bij een herziening decennia later benaderde hij het nog steeds met voorzichtigheid en gaf de voorkeur aan een letterlijke lezing. De ambiguë finale onthoudt een gemakkelijke oplossing, wat Sontags observatie versterkt dat het werk op een meeslepende manier verontrust. streamt op en is ook te vinden op andere digitale platforms en archive.org.

Deel dit artikel
Laatste 10 artikelen:





 Persoonlijke sites:
Geen persoonlijke sites

Actueel Nieuws:

En verder...




Copyright © 2001-2026 - Headliner.nl - Content & Design: Splendense - cookie instellingen - privacy policy
Nieuws Headliner: Het laatste en meeste Nieuws verzameld!