Indonesische film 'My Own Last Supper' mikt op Chinese bioscooprelease

Wereldpremière op Shanghai-festival stimuleert zoektocht naar distributeurs voor verhaal over Chinees-Indonesiërs

Een Indonesisch drama over de Chinese diaspora richt zich op bioscopen in het Chinese vasteland. De film maakte zijn wereldpremière in competitie op het Shanghai International Film Festival en streeft nu naar lokale distributie.

Producent zoekt actief Chinese partners

Lyza Anggraheni zei dat het team het project vanaf het begin heeft ontworpen om publiek in het hele vasteland te bereiken. Er worden inspanningen geleverd om distributieovereenkomsten te sluiten die het verhaal officieel naar Chinese schermen brengen.

We wisten dat dit een baanbrekende film zou worden over Chinees-Indonesiërs. Het productieteam werkt momenteel hard om contact te leggen met Chinese filmdistributeurs, in de hoop deze film officieel naar de Chinese markt te brengen, omdat de film inherent is gemaakt om het verhaal van Chinees-Indonesiërs door te geven en te delen.

— Lyza Anggraheni, producent, opmerkingen op het Shanghai International Film Festival

Recente successen aan de kassa van films over diaspora, zoals 'Dear You', hebben nieuwe mogelijkheden geopend voor vergelijkbare verhalen. Toch ondervinden filmmakers zonder Chinese nationaliteit nog steeds taalbarrières, waar het productieteam direct mee te maken had.

Regisseur weegt taalkeuzes op de set

Ismail Basbeth leidde een Q&A-sessie die vloeiend schakelde tussen Chinees, Engels en Bahasa Indonesia. Hij beschreef taal als zowel een politiek instrument als een drager van cultuur, wat tot concrete beslissingen tijdens de opnames leidde.

Taal is een politiek instrument, maar tegelijkertijd ook onze cultuur. Daarom waren we in verwarring [tijdens de productie]. Moeten we de film eerst in het Indonesisch maken, of eerst in het Chinees? En welke Chinese variant? Hakka? Hokkien? We hebben een universeel instrument of manieren nodig om ons allemaal te verbinden, maar tegelijkertijd onze wortels en identiteit te omarmen, en cinema is een manier waarop we dat doen. Ik geloof dat cinema ook een taal is.

— Ismail Basbeth, regisseur, Q&A op het Shanghai International Film Festival

Castleden putten uit persoonlijk erfgoed

Derde generatie Chinees-Indonesische acteur Chen sprak over het verlangen om authentieke ervaringen van de gemeenschap te portretteren. Na de jaren negentig tot in de jaren twintig te hebben meegemaakt, benadrukte Chen het persoonlijke gewicht van het vertegenwoordigen van die verhalen op het scherm.

De film raakt licht het erfgoed van gedwongen assimilatiepolitiek en de raciale spanningen van de late jaren negentig aan via een korte vroege verwijzing naar een personage dat een bedrijf registreert onder een inheemse Indonesische verwant. Hoofdrolspeelster Jessy Davita, wiens grootvader uit China emigreerde, uitte trots over het project naar het publiek te brengen.