Inde Navarrette treedt in de schijnwerpers met een doorbraakprestatie die al snel lof heeft geoogst van horrorfans en critici. In Curry Barker’s bovennatuurlijke thriller Obsession, speelt ze Nikki, een vrijgevochten jonge vrouw wier leven ontspoort nadat haar vriend een wanhopige wens doet voor haar liefde. De film, die met veel ophef in première ging op het Toronto International Film Festival voordat Focus Features het verwierf, maakt van het klassieke “pas op wat je wenst”-uitgangspunt een gewelddadig en diep persoonlijk verhaal over obsessie.
De actrice dankt haar onmiddellijke klik met Michael Johnston, die Bear speelt, voor het begrijpen van Nikki’s ingewikkelde gevoelens. Hun offscreen dynamiek lijkt meer op die van broer en zus dan van potentiële geliefden, wat het ongemak op het scherm volgens haar versterkt. Navarrette merkt op dat het tweetal hun scènes opbouwde via echte gesprekken in plaats van simpelweg tekst op te zeggen, waardoor elke uitwisseling levensecht en specifiek aanvoelt.
Ze gelooft dat Nikki open had gestaan voor een echt gesprek over romantiek als Bear gewoon eerlijk was geweest. Omdat het verhaal volledig vanuit Bears perspectief wordt verteld, ziet het publiek Nikki’s signalen als opzettelijk ambigu, wat zijn eigen onzekerheid weerspiegelt.
Navarrette en regisseur Curry Barker ontwikkelden samen elke beweging en stemverandering tijdens de krappe 26-daagse opnames. Omdat er geen bewegingscoach beschikbaar was binnen het bescheiden budget, stond Barker vaak tegenover haar om gebaren voor te doen die zij vervolgens spiegelde en verfijnde. Het resultaat is een rauwe en onvoorspelbare prestatie die moeiteloos van donker grappig naar ronduit angstaanjagend schakelt zonder digitale effecten.
Alles in de film, of het nu gezichtsuitdrukkingen of vocalen zijn, komt van mij. We hebben geen AI of CGI gebruikt. Alles was extreem praktisch.
Een van de meest beklemmende momenten van de film toont Nikki die lijkt te slapen terwijl ze Bear smeekt haar te doden. Navarrette onthult dat de scène laat zien hoe de echte Nikki even door de bezetenheid heen breekt. Haar lichaam schokt terwijl het personage om bevrijding smeekt, zich volledig bewust van de schade die de wens heeft aangericht. De actrice beschrijft het moment als een aangrijpende illustratie van trauma en verlies van controle.
De originele versie die op TIFF werd vertoond bevatte nog meer expliciet geweld dat werd ingekort om een R-rating te krijgen. Navarrette zegt dat de uitgebreide sterfscène en het gruwelijke naspel werden ingekort, maar de kernintensiteit intact bleef. Ze zag de definitieve versie voor het eerst op het festival en werd tot tranen toe geroerd door Bears ultieme offer.
Ik ben echt blij dat ze niet is gestorven. Ik ben echt blij dat ze wordt gezien als een horror-final girl, dat vind ik de coolste titel ooit.
Navarrette ziet Nikki een lang rouwproces beginnen. Hoewel fans grappen over gevangenisstraf maken, richt de actrice zich op het persoonlijke herstel dat voor haar ligt. Ze uit ook bewondering voor horroriconen als Megan Fox in Jennifer’s Body en Mia Goth, en noemt hun natuurlijke maar transformatieve spel als inspiratie.
Hoewel ze graag zou terugkeren voor een vervolg, waardeert Navarrette dat het verhaal aanvoelt als een afgerond hoofdstuk. Ze vergelijkt het met een duidelijk afgebakende periode in het leven van een jong iemand die begint en eindigt, waardoor er ruimte ontstaat voor een geheel nieuwe versie van Nikki.