Peter Farrelly's nieuwe film I Play Rocky arriveert als een publiekstrekkende ode aan de oorsprong van een van de meest blijvende underdogverhalen in de cinema. De biopic volgt het chaotische pad naar de klassieker Rocky uit 1976 en wordt vertoond als speciale presentatie op het Toronto Film Festival voorafgaand aan de release in november.
De film opent met een auditiescène die de toon zet voor het hele verhaal. Anthony Ippolito neemt de rol op zich van een worstelende acteur die bekendstaat als Mike Stallone en die zich in leven houdt met vreemde baantjes terwijl hij zijn grote doorbraak najaagt. Farrelly en scenarioschrijver Peter Gamble volgen elke wending, van een gedenkwaardige softpornauditie tot de ontdekking van een hond genaamd Butkus en de eerste ontmoeting met zijn toekomstige vrouw Sasha, gespeeld door AnnaSophia Robb.
Het script belandt bij producers Irwin Winkler en Robert Chartoff, vertolkt door PJ Byrne en Toby Kebbell. Zij zien potentieel, maar stuiten op weerstand van de studio over het casten van een onbekende in de hoofdrol. De spanning loopt op wanneer de biedingen stijgen en Stallone weigert het scenario te verkopen zonder zelf de hoofdrol te spelen.
Ippolito's optreden draagt de film. Recensenten merken op dat hij Sylvester Stallone met zoveel precisie neerzet dat de vertolking levensecht aanvoelt in plaats van imiterend. De acteur geeft emotioneel gewicht aan sleutelmomenten, waaronder een geïmproviseerde scène met het personage van Burgess Meredith die het publiek tijdens de festivalvertoning zichtbaar raakte.
If someone were to actually make a movie about the making of Rocky nobody would believe it.
Farrelly, die eerder lof oogstte met Green Book, richt zich op het zwoegen om een film te maken. Scènes recreëren het eerste gebruik van de Steadicam tijdens de iconische trapscène in Philadelphia en een gespannen confrontatie met vakbondsfunctionarissen in een vleesverpakkingsfabriek. Het production design en de periode-details helpen de film de geest van het origineel terug te brengen terwijl de chaotische samenwerking in Hollywood wordt gevierd.
De film sluit af met een post-creditscène die verwijst naar de echte gebeurtenissen die het verhaal inspireerden. Farrelly heeft gezegd dat hij alleen met Stallone's zegen verderging, en het resultaat is zowel een viering van de klassieker uit 1976 als een tijdige herinnering aan volharding tegen de verdrukking in.