Een nieuwe observatieve docufilm met de titel Boys by the River krijgt zijn wereldpremière in de Envision Competition op IDFA. Regisseur Pablo Briones, die in Zwitserland woont, volgt drie jonge Afghaanse asielzoekers gedurende één zomerdag aan een rivier die zij als een paradijs beschrijven.
Het verhaal speelt zich af bij het Federale Asielcentrum in Balerna/Novazzano in het zuidelijkste deel van Ticino. Ahmad bezoekt zijn vriend Farhad en vertelt dat de Zwitserse autoriteiten mogelijk vanaf half april 2026 jonge Afghaanse mannen gaan deporteren. Farhad reageert relatief kalm, terwijl Ahmad duidelijk bezorgd is. Later ontmoeten ze een derde vriend, Hameed, en de drie lopen door een industriegebied en een lange tunnel voordat ze velden, bossen, beekjes en een opvallende waterval bereiken.
Het grootste deel van de film toont de jonge mannen die ontspannen zwemmen, rusten en praten. Korte voice-overfragmenten en gesprekken onthullen geleidelijk stukjes van hun moeilijke verleden, waaronder een aangrijpend verhaal van Hameed over beschoten worden bij het oversteken van de grens tussen Iran en Turkije met honderden andere vluchtelingen.
In plaats van trauma het verhaal te laten overheersen, houdt de film die herinneringen spaarzaam en intiem. De nadruk ligt op het huidige verlangen naar vrede en een normaal leven. Visuele metaforen, zoals de groep die uit de duisternis een groen bos in loopt of een appel die alleen een beek afdrijft, voegen poëtische lagen toe die de reis van de jonge mannen weerspiegelen zonder hen tot symbolen van lijden te maken.
Ik wilde dat de film zich ontvouwt als een dag aan de rivier, waarbij we hen eerst ontmoeten als jonge mannen die van die plek genieten. Maar iemand kennen betekent ook iets leren over wat ze meedragen. Sommige herinneringen werden gedeeld bij mij thuis, zonder camera, nadat we vertrouwen hadden opgebouwd. Ik heb ervoor gekozen ze spaarzaam in de film te brengen, zodat hun verleden kon resoneren met het heden zonder hen te definiëren door lijden of de ondervragingen te reproduceren die asielzoekers moeten doorstaan.
Briones bespreekt ook zijn voorkeur voor brede shots die de mannen eerst in het landschap plaatsen voordat hij dichterbij komt. Hij merkt op dat deze aanpak overeenkomt met hoe mensen hun omgeving natuurlijk ervaren en de personages ruimte geeft, terwijl intieme close-ups daardoor betekenisvoller worden.
Het project komt van de Zwitserse productiebedrijven Intermezzo Films in Genève en Cinédokké in Ticino. Beide hebben een sterke staat van dienst op grote festivals, met eerdere successen op IDFA en Sundance en titels op Locarno.
Briones beschrijft het werk als onderdeel van zijn voortdurende interesse in de ruimte tussen documentaire en fictie. Hij waardeert vaste kaders, gecomponeerde beelden en het verstrijken van tijd binnen scènes, en ziet dit project als een verdere stap in dat hybride terrein, ondanks financieringscategorieën die filmmakers vaak dwingen een label te kiezen.