- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De geprezen regisseur onthult hoe een mangareeks uit de pandemie zijn nieuwste Venetië-film inspireerde en reflecteert op verlies, creativiteit en toekomstige internationale projecten.

De Japanse filmmaker Hirokazu Koreeda heeft een reputatie opgebouwd met intieme familiedrama’s en onverwachte genreverschuivingen. Zijn nieuwste werk, de Venetië-inzending Look Back, zet die lijn voort door een manga te bewerken over twee jonge vrouwelijke kunstenaars wier samenwerking en persoonlijke verliezen hun creatieve paden vormgeven.

Van pandemie-ontdekking tot première in Venetië

Koreeda kwam tijdens de pandemie voor het eerst in aanraking met de bronmanga. Het verhaal sprak hem aan omdat het onderzoekt hoe kunstenaars herstellen van wanhoop en hun creatieve drive hervinden. Hij ontmoette auteur Tatsuki Fujimoto in 2023, hoewel de ontwikkeling waarschijnlijk al het jaar daarvoor begon.

De regisseur benadrukte dat hij geen grote hoeveelheden wekelijkse manga leest, maar wel enkele geselecteerde makers volgt. Fujimoto behoort tot de Shonen Jump-generatie, terwijl Koreeda opgroeide met Shonen Magazine. De coverafbeelding van een figuur die van achteren tekent, trok hem meteen aan.

Bronmateriaal trouw blijven en volwassen perspectieven uitbreiden

Koreeda koos ervoor trouw te blijven aan het origineel en veranderde het geslacht van de hoofdpersonen niet. De personages Fujino en Kyomoto dragen elk delen van de naam van de auteur, wat Fujimoto’s opvatting weerspiegelt dat beide aspecten in hem aanwezig zijn. Door de korte verschijningen van moeders, leraren en redacteuren uit te breiden, voegt de film lagen van ondersteunende volwassen blikken toe zonder nieuwe verhaallijnen te verzinnen.

Sounddesign en het tekenen

Het visuele medium manga gebruikt paneelgrootte en -vorm om het leestempo te bepalen. Koreeda besefte dat film een andere aanpak nodig had en richtte zich op geluid om vaardigheid en emotie over te brengen. Aarzelende potloodstreken maken plaats voor zelfverzekerde, snellere lijnen, die vervolgens samensmelten tot twee kunstenaars die in tandem werken voordat ze overstappen op digitale hulpmiddelen. Het terugkerende beeld van de kunstenaar van achteren vormt de anker van deze sonische reis.

When you’re listening to someone draw out a cel, the way that they might draw out the line and the speed and confidence with which they draw the line is really what tells you how professional and how skilled they are as a manga artist.

Casting van duo’s die catcher-pitcher-dynamiek weerspiegelen

Het weergeven van de personages die van vierdeklassers uitgroeien tot tieners vereiste zorgvuldig castingwerk. Koreeda regelde ontmoetingen tussen de jonge en oudere actrices vóór de opnames om een echte band op te bouwen. Hij gebruikte tijdens de audities een honkbalanalogie: de ene actrice fungeert als pitcher en de andere als catcher. Dezelfde dynamiek moest in beide leeftijdsgroepen aanwezig zijn voor naadloze overgangen.

Verwerking van spijt via alternatieve werkelijkheden

De tweede helft van de film introduceert een desoriënterende terugspoeling die onderzoekt wat er had kunnen gebeuren als de gebeurtenissen anders waren verlopen. Koreeda vond de mix van realiteit en fantasie in de manga uitdagend om naar live-action te vertalen. De sequentie weerspiegelt uiteindelijk zijn eigen gevoel dat hij de nalatenschap voortzet van mentoren en collega’s die zijn overleden, waaronder critici Donald Richie en Roger Ebert en acteurs als Kirin Kiki.

As the years go on, this feeling that I’m being watched over by these people that were important to me in the past has gotten stronger and stronger.

Parallelle producties en toekomstige ambities

Koreeda filmde Look Back over meerdere seizoenen heen terwijl hij tegelijkertijd de met AI doordrenkte fantasy Sheep in the Box afrondde. Hij heeft eerder al overlappende producties geleid, zoals Our Little Sister met After the Storm. Hij beschreef het wisselen tussen originele scripts en adaptaties als gezond in plaats van uitputtend.

Vooruitkijkend werkt Koreeda aan een nieuw script en hoopt hij in het buitenland te werken in een niet-Japanse taal. Later wil hij terugkeren naar Japan voor een historisch project over de oorlogservaringen van het land. Hij toonde ook interesse in het verkennen van horror in de traditie van Masaki Kobayashi’s Kwaidan.