Hirokazu Kore-eda heeft een carrière opgebouwd met intieme menselijke drama's die ver verwijderd zijn van grote studio-spectakels. Zijn nieuwste film, Sheep in the Box, begint met een premisse die gemakkelijk een glossy Hollywood-productie zou kunnen voeden: een rouwend stel wendt zich tot een bedrijf genaamd REbirth om een generatieve AI-replica te creëren van hun jonge zoon die twee jaar eerder bij een ongeluk om het leven kwam.

Architecte Otone, gespeeld door Haruka Ayase, en haar timmerman-echtgenoot Kensuke, vertolkt door Daigo, heten de nieuwe versie van hun zoon Kakeru, gespeeld door Rimu Kuwaki, welkom in hun huis. De jongen ziet er precies zo uit en spreekt precies zo als het kind dat ze verloren, en biedt in eerste instantie een schijnbaar directe oplossing voor hun verdriet.

Zachtaardige sci-fi-opzet mist scherpe focus

Het verhaal opent met alledaagse details zoals een drone-bezorging en lichte humor wanneer Kensuke de replica vergelijkt met een Roomba. Otone reageert met verwondering wanneer de jongen lokale treinstations opsomt. Toch dwaalt het verhaal zonder duidelijke richting, ook al toont de humanoïde Kakeru geleidelijk meer zelfstandigheid en intelligentie.

Kore-eda leverde eerder strakkere vertelkunst in zijn film Monster, die eveneens in Cannes in première ging. Sheep in the Box voelt losser aan, met minimale dramatische structuur ondanks het eenvoudige fantasie-uitgangspunt. De replica wordt nooit echt een apart personage.

Meerdere verhaallijnen komen niet tot een geheel

De film raakt tegelijkertijd verschillende mogelijke richtingen aan. Hij suggereert dat de replica een geïdealiseerde versie van het verloren kind zou kunnen zijn, of een onheilspellende intelligentie bezit, of zelfs aansluit bij een mysterieuze groep lokale kinderen. Geen van deze lijnen krijgt een duurzame uitwerking.

Otone blijft een eendimensionaal figuur wiens moederlijke emoties het verhaal sturen, terwijl een subplot over haar werk aan een geometrisch huis weinig duidelijkheid toevoegt. De algehele toon blijft afzijdig, waardoor kijkers onzeker blijven hoe ze de gebeurtenissen op het scherm moeten interpreteren.

Titel en thema's putten uit literaire bronnen

De titel verwijst naar De Kleine Prins, een boek waar de oorspronkelijke Kakeru van hield. Het schaap in de doos symboliseert de ongrijpbare kwaliteit die vaak ziel wordt genoemd. Het verhaal breidt dit idee uit wanneer de replica een band krijgt met bomen, die in bepaalde tradities al lang met geesten worden geassocieerd.

In de kern stelt Sheep in the Box vertrouwde vragen over de vraag of machines kunnen denken of voelen. De film kiest geen antwoord, maar presenteert de replica tegelijkertijd als een innemend kinderfiguur en als symbool van een emotioneel afstandelijke toekomst.