Herinneringen aan Vallecas: de weg van een Rayo-supporter naar de droom van het kampioenschap

Mijn kindertijd, in de stijl van Antonio Machado, vat zich samen in herinneringen aan een patio in Vallecas. Daar groeide ik op omringd door voetballiefhebbers, vooral supporters van Rayo. De beelden van Toni Polster op de hek, de salto’s van Hugo Sánchez, de excentrieke trekjes van Ruiz-Mateos en het eeuwige liedje ‘Willy, Willy’ maken deel uit van mijn geheugen, samen met de reclames van Dhul, Trappa en Clesa.

De eerste helden en veldslagen

Ik zag Rayito, altijd aangevoerd door Cota, reuzendoders worden naast Camacho. Ik herinner me Onésimo die degradatie afwendde in de play-offs tegen Mallorca en Guilherme die Valdano uitschakelde met een hattrick in het Bernabéu. Ook verdiepte ik me in Ameli van PC Fútbol en herhaalde ik eindeloos de meest opvallende aanval in de geschiedenis: Bolo-Baljić-Bolić.

Ik stond op voor de acrobatische kunsten van Pedro Riesco en Collantes, genoot van de voorzetten van Míchel I van Vallecas en de kopballen van Míchel II. Een Amaya vertrok en een ander arriveerde, waardoor de essentie van de club levend bleef.

Europa, promoties en memorabele reddingen

Ik zag het Rayo van Juande Ramos zich voor het eerst kwalificeren voor Europa dankzij fair play. Het team bereikte de kwartfinales door Lokomotiv Moskou en Girondins uit te schakelen, stuwde Luis Cembranos naar het nationale elftal en wisselde in het doel tussen Keller en Lopetegui. De harde schoten van De Quintana, Llorens en Bebé bleven me bij.

Pepe Mel redde het team uit de put van de Segunda B na vier moeilijke jaren met doelpunten van Pachón en Piti. Sandoval bracht het terug naar de Primera na trainingen op de fiets tijdens de looncrisis. De Tamudazo redde een team dat zelfs Michu en Diego Costa opstelde.

Stabiliteit en terugkeer naar Europese competities

Paco Jémez, zonder zijn lange haar, consolideerde Rayo in de Primera ondanks de reputatie van een jojo-club. De franje verzamelde zich opnieuw bij de fontein van de Assemblee van Madrid om twee nieuwe promoties te vieren, beide met Trejo als gemeenschappelijke deler en eerst ondertekend door Míchel en daarna door Iraola.

Het was Iñigo Pérez, samen met Álvaro García, Isi, Ratiu, De Frutos en Lejeune, die het team terugbracht naar Europa. Ik heb vele versies van Rayo meegemaakt. Vandaag is het tijd voor een ongeziene versie: een kampioen Rayo.

P.S.: Iedereen die voorkomt staat erin, maar niet iedereen die bestaat komt erin voor. Excuses.