Veteraan Henry Winkler deelde nieuwe details over een cruciaal moment in de geschiedenis van de langlopende ABC-sitcom Happy Days. Tijdens een optreden in de podcast “In Depth With Graham Bensinger” vertelde Winkler hoe netwerkbazen wilden profiteren van de enorme populariteit van zijn personage door de titel van de serie te veranderen.
Winkler speelde Arthur “Fonzie” Fonzarelli in alle 11 seizoenen en 255 afleveringen van de serie. Hij begon als terugkerend personage en werd in seizoen twee gepromoveerd tot vaste castlid door de groeiende faninteresse. Op het hoogtepunt van het succes bezocht ABC-president Leonard Goldenson Winklers kleedkamer met het voorstel om de serie een nieuwe naam te geven.
First of all, I would like to call the show ‘Fonzie’s Happy Days.’ We’re thinking of changing the title.
Winkler weigerde resoluut. Hij stelde dat de serie al sterk presteerde in de kijkcijfers en dat een naamswijziging een onnodige belediging zou zijn voor het bestaande creatieve team en de cast. De acteur benadrukte dat de show succesvol was zonder aanpassingen.
Naast creatieve bezwaren maakte Winkler zich zorgen over de harmonie binnen het ensemble. Hij merkte op dat Ron Howard, die de oorspronkelijke hoofdrolspeler Richie Cunningham speelde, al frustratie had geuit over het feit dat de Fonz het dominante personage werd. Howard vertrok later na zeven seizoenen.
Look, it hurt my feelings. You’re not doing anything to hurt my feelings. You’re really good and you’re good for the show. It’s helping the show.
Winkler wees ook een aanbod af om Fonzie af te splitsen in een eigen serie. Hij vertelde Goldenson dat hij liever bij de bestaande groep bleef dan het risico te lopen op chemie met een volledig nieuwe cast. De acteur schreef het succes en de lange levensduur van de show toe aan de samenwerkingscultuur.
In een eerder interview met Vulture onthulde Howard dat hij had gedreigd de serie te verlaten als de titel zou veranderen. Hij erkende dat Winkler zelfstandig tot dezelfde conclusie was gekomen, waardoor het voor producers waaronder Garry Marshall makkelijker werd het idee af te wijzen. Howard merkte op dat Winkler later de ensemble-dynamiek aanhaalde als reden voor zijn eigen succes.