Hen Mazzig, de in Israël geboren activist die bekendstaat om zijn openlijke standpunt tegen antisemitisme, staat centraal in een nieuwe korte documentaire die de persoonlijke prijs van publieke pleitbezorging onderzoekt.
De film Uninvited volgt Mazzig en zijn man Marc Jorden terwijl ze hun bruiloft voorbereiden. Het stel buigt zich over vragen rond acceptatie, banden met de gemeenschap en veerkracht in de periode na de aanslagen van 7 oktober.
In een aangrijpende scène stellen de twee hun gastenlijst samen en erkennen ze de vriendschappen die zijn geëindigd door de publieke standpunten van Mazzig. De ervaring laat zien hoe zijn zichtbaarheid ook de mensen om hem heen heeft geraakt.
Het maken van ‘Uninvited’ betekende dat ik mensen toeliet tot een van de kwetsbaarste delen van mijn leven. Ik heb vrienden en dierbaren verloren door mijn identiteit en mijn publieke pleitbezorging, maar het was verwoestend om te zien dat dat verlies ook Marc trof.
Mazzig merkt op dat Jorden nooit een publieke rol heeft gezocht, maar toch sociale consequenties ondervindt omdat hij zijn partner is. Hij beschrijft het verdriet om dierbaren te verliezen door zijn identiteit en pleitbezorging als iets wat veel mensen in de Joodse gemeenschap nu onverwacht dragen.
De activist geeft direct advies aan mensen die met vergelijkbare verliezen te maken hebben. Hij benadrukt dat de mensen die blijven en onverwacht steun bieden een gekozen familie vormen die het koesteren waard is.
Krimp jezelf niet om iemand anders op zijn gemak te stellen. De mensen met wie het de moeite waard is een leven op te bouwen, zullen je nooit vragen om te verbergen wie je bent om hun liefde te verdienen.
Mazzig heeft een breed publiek bereikt door antisemitisme en de nuances van het Israël-Hamasconflict te bespreken. The New York Times noemde hem eerder een fluisteraar voor sterren vanwege zijn advies aan publieke figuren over dit onderwerp.
Terwijl hij Israël steunt, heeft hij ook consequent het recht van Palestijnen op zelfbeschikking verdedigd. In eerdere uitspraken aan The New York Times herleidde hij zijn benadering tot levenslange ervaringen met het balanceren van meerdere aspecten van zijn identiteit, waaronder het feit dat hij gay, progressief en zionist is.
De documentaire is geregisseerd door Maya Schulefand. Mazzig Media en Boo Productions werkten samen aan het project.