Hayley Kiyoko brengt haar sapfische hymne naar de bioscopen met de film 'Girls Like Girls'

De regisseur breidt haar muziekvideo uit 2015 uit tot een hartverwarmend coming-of-age verhaal dat vandaag landelijk opent na een decennium van weerstand in de industrie

Na een decennium van volharding ziet muzikant en filmmaker Hayley Kiyoko eindelijk haar visie het grote scherm bereiken. Haar speelfilmdebuut "Girls Like Girls," dat vandaag landelijk in de bioscopen opent, bouwt rechtstreeks voort op de muziekvideo uit 2015 die een ankerpunt werd voor queer publiek.

Het verhaal draait om tiener Coley, gespeeld door Maya Da Costa, die naar een nieuwe stad verhuist en gevoelens ontwikkelt voor haar beste vriendin Sonya, vertolkt door Myra Molloy. Hun band verdiept zich via instant messages en gestolen momenten tot een kus Sonya dwingt haar eigen verwarring en bestaande relatie onder ogen te zien.

Kiyoko put uit persoonlijk verlies om het verhaal te verankeren

Kiyoko vormde het script rond haar eigen leven, plaatste het in 2006 en verwerkte de pijn van het vroeg verliezen van een ouder. Een van de meest aangrijpende zinnen in de film is wanneer Coley tegen haar vader, gespeeld door Zach Braff, zegt dat haar moeder stierf zonder haar echt te kennen.

Mijn moeder verloor haar moeder toen ze heel jong was, en ik leef altijd mee met het feit dat als zij queer was geweest, het geweest zou zijn om nooit echt haar volledige zelf te kennen.

— Hayley Kiyoko, interview met Variety

De regisseur benadrukt authenticiteit boven spektakel. Ze paste scènes aan wanneer ze niet haar eigen ervaringen als Japans-Amerikaanse queer vrouw weerspiegelden, in de overtuiging dat persoonlijke waarheid kijkers zou raken die worstelen met acceptatie en gekozen familie.

Kiyoko pleit voor authentieke verhalen over queer vrouwen op het scherm

Kiyoko heeft lang betoogd dat sapfische verhalen een bioscooprelease verdienen in plaats van eenmalige tv-seizoenen of nichebehandeling. Ze merkt op dat vrouwen van kleur slechts 5 procent van de regisseurs in de industrie uitmaken, wat barrières creëert die verder gaan dan het verhaal zelf.

Haar aanpak vermijdt objectivering of grappen die gebruikelijk waren in eerdere weergaven. Omdat ze dit soort liefde zelf heeft meegemaakt, blijft de film gegrond en echt in plaats van tegemoet te komen aan de blik van buitenstaanders.

Regisseur herschrijft einde om focus op de meisjes te houden

Kiyoko testte meerdere conclusies voordat ze koos voor een rustig moment aan het zwembad waarbij Sonya haar hoofd op Coleys schouder legt. De originele muziekvideo eindigde met een dramatische confrontatie met Sonya's vriend, maar de filmmaker verwierp die afloop.

"Uiteindelijk besefte ik dat als ik het originele einde zou gebruiken, het allemaal over hem zou gaan," legt Kiyoko uit. "Ik wilde dat het laatste moment niet over hem ging, omdat dit verhaal over de meisjes gaat."

De film laat de toekomst van de personages open, en nodigt het publiek uit om zich voor te stellen wat er daarna komt voor Coley en Sonya na hun lange weg naar eerlijkheid.