Harry Styles onderbrak zijn uitverkochte residentie in Wembley Stadium om een bijzondere avond te headlinen in de Royal Festival Hall van het Southbank Centre. Als curator van dit jaar’s Meltdown Festival werkte hij samen met dirigent Jules Buckley en een orkest van vijftig muzikanten voor een eenmalig optreden dat zijn catalogus omtoverde tot weidse, intieme arrangementen.
De zaal met 2.000 plaatsen vormde een scherp contrast met de enorme stadionpodia waar Styles de laatste tijd heeft gedomineerd. Gekleed in een bloemetjesoverhemd en een pantalon opende hij aan de piano met een ingetogen versie van “Boyfriends”. Strijkers en harp omhulden zijn stem en creëerden een etherische sfeer die het publiek meteen in zijn greep had. Zonder de eisen van arenaproductie liet Styles een blootgelegde en krachtige vocaliteit horen die velen nog niet eerder hadden meegemaakt.
Hij ging verder met nummers van zijn nieuwste album “Kiss All the Time. Disco, Occasionally”, waaronder “Paint by Numbers” en de publieksfavoriet “Carla’s Song”. Het volledige orkest, aangevuld met een gospelkoor, gaf tracks als “Matilda” een filmische grandeur en maakte van “Fine Line” een meeslepend hoogtepunt.
De avond kende verschillende onverwachte momenten. Styles haalde “Two Ghosts” van zijn debuut uit 2017 voor het eerst sinds 2020 weer boven, wat hoorbaar voor verbazing en tranen zorgde. Ook bracht hij een ode aan zijn invloeden met covers van Patrick Watson’s “Here Comes the River” en sloot hij af met een trouwe maar krachtige versie van Simon & Garfunkel’s “Bridge Over Troubled Water”.
Het voelt zowel aanwezig als ongelooflijk afwezig om je er zo bewust van te zijn dat je midden in het hoogtepunt van je carrière zit. Dit is een ongelooflijk bijzondere maand en tien dagen hier in het Southbank Centre.
Styles prees Buckley, die ook de strijkersarrangeerde voor zijn recente album, omdat hij de klassieke wereld toegankelijk maakte. Hij omschreef de ervaring als gastvrij en collaboratief en benadrukte hoe de samenwerking hem in staat stelde orkestrale texturen te verkennen zonder zich misplaatst te voelen.
De volledige set combineerde nieuw materiaal met oudere favorieten en bood een reflecterend beeld van Styles’ artistieke ontwikkeling. Het optreden benadrukte de tijdloze kwaliteit van songwriting en de emotionele impact van live muziek in een intieme ruimte.