Eli Roth brengt zijn lang ontwikkelde visie naar het scherm in Ice Cream Man, een wilde horrorfilm waarin kinderen lekkernijen van een sinistere ijswagen eten en veranderen in moordenaars met lege ogen. Het project, dat Roth meer dan twintig jaar geleden bedacht, slaat grote studio's over en verschijnt ongerateerd via zijn eigen label.
Terwijl Roth het verhaal levert en meeschreef aan het scenario, zijn de echte uitblinkers achter de camera in de make-upafdeling. Prothesedesigners Steve Newburn en Adrien Morot, waarbij de laatste een Oscar won voor zijn werk aan The Whale, creëren een reeks gruwelijke beelden die het geweld direct en tastbaar maken.
Jonge acteurs lijken ouders te ontleden, menselijke hoofden rond te zwaaien in speeltuinspelletjes en darmen te trekken in scènes die van het publiek vragen elk ongeloof op te schorten. Het gebruik van praktische effecten in plaats van digitale toevoegingen houdt het bloedbad realistisch en verrassend tastbaar.
De opzet blijft eenvoudig. Een vreemd versierde wagen bestuurd door een voortdurend glimlachende verkoper rijdt door een idyllische Amerikaanse gemeenschap. Lokale kinderen proeven de waren en veranderen al snel in stille, verkleurde-lippen zombies die volwassenen met inventieve wreedheid bejagen.
Canadees acteur Ari Millen, bekend van Orphan Black, speelt de verkoper als een griezelige facilitator in plaats van een directe slasher. Hij doet af en toe mee, zoals wanneer hij hersenen van een leraar in een hoorntje serveert, maar de echte terreur komt van de geïnfecteerde kinderen die de aandoening verspreiden door leeftijdsgenoten te voeren.
Nadat studio's het concept van rondrazende kindzombies afwezen, richtte Roth The Horror Section op om de film zelf te produceren en te distribueren. Het resultaat voelt als een verwrongen omkering van klassieke killer-kindverhalen zoals Village of the Damned of Children of the Corn, met een vleugje dodelijk geworden zomerkampplezier.
Een korte achtergrond met een lokale priester en een necromancer biedt minimale context, maar het echte doel van het verhaal ligt in het tonen van groteske setpieces. Het publiek ziet langdurige aanvallen op schoolpersoneel en inventief gebruik van afgescheurde lichaamsdelen die de technische vaardigheid van de ontwerpers benadrukken.