Harry Styles onderbrak zijn uitverkochte residentie in het Wembley Stadium voor een onverwacht orkestraal optreden in het Southbank Centre. Het intieme concert maakte deel uit van zijn taken als curator van dit jaar’s Meltdown Festival en betekende de eerste keer dat de zanger verscheen met een volledig symfonie-ensemble.
De Royal Festival Hall, met zijn 2.000 zitplaatsen, vormde een scherp contrast met de enorme stadionpodia die Styles de afgelopen maanden domineerde. Zijn nieuwste album leunt zwaar op dance-pop en elektronische texturen, maar deze avond werden die nummers teruggebracht tot rijke strijkarrangementen en koorondersteuning. Dirigent Jules Buckley leidde het 50-koppige orkest door inventieve herinterpretaties die het publiek zichtbaar ontroerden.
Styles opende aan de piano in een bloemetjesoverhemd en een getailleerde broek. De eerste noten zweefden door de zaal voordat zijn stem opklonk in ‘Boyfriends’, waardoor het nummer etherisch en delicaat werd. Zonder de noodzaak om over tienduizenden fans te projecteren, leverde hij optredens die nuance en emotionele diepgang benadrukten.
Het voelt zowel aanwezig als ongelooflijk afwezig om je er zo bewust van te zijn dat je midden in het hoogtepunt van je carrière zit. Dit is een ongelooflijk bijzondere maand en tien dagen hier in het Southbank Centre.
De set balanceerde nieuw materiaal met oudere favorieten. ‘Matilda’ kreeg een weids, filmscore-achtig grandeur terwijl ‘Fine Line’ uitmondde in een majestueus slot dat Styles ertoe bracht te grappen dat hij het misschien voor het laatst had moeten bewaren. Verrassend was een zeldzame uitvoering van ‘Two Ghosts’, die sinds 2020 niet meer in zijn liveshows te horen was. De orkestversie ontlokte hoorbare verbazing en liet meerdere fans in tranen achter.
Tussen de nummers door gaf Styles het spotlight aan Buckley, die meerdere tracks op het recente album had gearrangeerd. De zanger sprak openhartig over zijn entree in de klassieke muziek zonder formele training en prees zijn medewerker voor het toegankelijk en inspirerend maken van het proces.
Styles bracht hulde aan Patrick Watson met een cover van ‘Here Comes the River’ en legde uit hoe het nummer als referentiepunt had gediend voor de strijkpartijen op zijn eigen ‘Coming Up Roses’. De avond werd afgesloten met a krachtige uitvoering van Simon & Garfunkels ‘Bridge Over Troubled Water’, waarmee een cirkel werd gesloten die begon met de gesproken ode van de zanger aan de blijvende magie van muziek.
Het optreden benadrukte Styles’ bereidheid om nieuw artistiek terrein te verkennen, zelfs op het hoogtepunt van zijn mainstream-succes. Fans verlieten de zaal opgewonden over een avond die nieuwe dimensies onthulde aan nummers die ze dachten al te kennen.