Harrison Ford merkt tegenwoordig een verschuiving in hoe fans hem benaderen. Op 83-jarige leeftijd merkt de ster van Shrinking dat mensen vaak alleen willen zeggen dat ze van de serie genieten en dan weer verdergaan. Hij schrijft die verandering toe aan het feit dat televisie hem regelmatig in de huiskamers van kijkers brengt.

Acteurs wisselen verhalen uit over onvergetelijke fanontmoetingen

De groep die bij The Georgian Hotel bijeenkwam voor The Hollywood Reporter’s Comedy Actor Emmy Roundtable bestond uit Ford, Glen Powell van Chad Powers, Owen Wilson van Stick, Zach Braff van Scrubs, Yahya Abdul-Mateen II van Wonder Man en Riz Ahmed van Bait. Tijdens een drankje vertelden ze elkaar verhalen over de vreemde kant van herkenning.

Powell beschreef een vrouw in Londen die al maanden dagelijks foto’s van zijn gezicht uitprint en opeet, terwijl ze een rol in een van zijn projecten eist. De anderen reageerden met een mix van schok en amusement en vroegen zich af hoe ze toegang tot de rode loper had gekregen.

Ahmed herinnerde zich dat hij een item had gesigneerd, waarna de persoon hem de straat af achterna rende met de klacht dat de handtekening niet overeenkwam. Braff vertelde over een vreemde die hem aanmoedigde toen hij in Manhattan slecht parallel parkeerde.

Sterren herinneren zich gênante auditie-rampen

Wilson vertelde hoe zijn oudere broer ooit last had van een droge mond tijdens een auditie, het stuk afmaakte, door de verkeerde deur naar een balkon liep en via een brandtrap ontsnapte in plaats van terug naar binnen te gaan. Het panel was het erover eens dat die dramatische aftocht de rol misschien toch had opgeleverd.

Ahmed blikte terug op zijn vroege filmwerk, toen hij zich volledig vrij voelde omdat hij ervan uitging dat niemand de projecten zou zien. Dat gebrek aan druk maakte gedurfde keuzes mogelijk. Wilson voegde toe dat meer zelfvertrouwen later helpt om minder zelfbewust te zijn op de set.

Ford deelt advies van Marlon Brando over betrokkenheid en loslaten

Ford gaf een wijsheid door die vaak aan Marlon Brando wordt toegeschreven: acteurs moeten zich tijdens de voorbereiding diep betrokken voelen, maar daarna die gehechtheid loslaten om vrij te kunnen spelen. Hij waarschuwde dat piekeren over commerciële resultaten de vrijheid kan verstikken die nodig is voor goed werk.

Braff blikt terug op vroeg succes met Scrubs en Garden State

Braff beschreef hoe snelle roem in zijn twintiger jaren hem te zelfbewust maakte over wat moest volgen na Garden State. Hij gaf toe dat hij te veel in zijn hoofd zat en te voorzichtig werd met nieuwe projecten. Wilson en Ahmed merkten op dat de moderne druk elk project als hoogstakend laat voelen.

Powell legt uit hoe voorbereiding imposter-syndroom tegengaat

Powell benadrukte dat grondige voorbereiding hem in staat stelt om op de set te genieten zonder dat externe ruis zijn spel beïnvloedt. Hij herinnerde zich dat hij urenlang krantenroutes oefende voordat hij The Wendell Baker Story opnam en zei dat discipline nog steeds centraal staat in zijn aanpak.

Ahmed beschrijft dat hij ervoor kiest zich niet te verstoppen voor publieke aandacht

Ahmed besloot onlangs te stoppen met vermommingen zoals petten en brillen in het openbaar. Hij merkte dat de meeste interacties vriendelijk en kort blijven, met slechts af en toe een vreemd moment. Hij geeft er de voorkeur aan het dagelijks leven met dezelfde openheid te benaderen als op de filmset.

Abdul-Mateen II droomt van een boerenleven ver van Hollywood

Abdul-Mateen II sprak over zijn verlangen naar een rustiger bestaan buiten Los Angeles en New York. Hij beschreef een bezoek aan een boerderij dat hem meteen kalmte gaf en zei dat het bezitten van zo’n plek zou betekenen dat hij stopt met het voortdurend najagen van zijn carrière, terwijl hij erop vertrouwt dat het werk doorgaat.

Ford praat over het plezier van ensemblewerk in Shrinking

Ford zei dat hij de voortdurende gemeenschap en gedeelde ervaringen waardeert die een televisieserie met zich meebrengt. Anders dan bij films, waarin hij vaak het verhaal draagt, kan hij in Shrinking een personage met Parkinson spelen zonder het volledige verloop vooraf te kennen, net als in het echte leven.