De Japanse filmmaker Ryusuke Hamaguchi brengt zijn nieuwste project naar de competitie van Cannes na grote lof te hebben geoogst met eerdere werken. Na het succes van Drive My Car, dat Oscar-nominaties opleverde waaronder voor Beste Film, keert hij terug met All of a Sudden, een Franstalige productie die drie uur en zestien minuten duurt en daarmee de langste film is in de line-up van dit jaar.

Hamaguchi verwerkt echte brieven tot fictief verhaal

Hamaguchi schreef het scenario samen met Lea Le Dimna, gebaseerd op het boek When Life Suddenly Takes a Turn. Het verhaal volgt een reeks uitwisselingen tussen een filosoof met terminale kanker en een medisch antropoloog. Hij koos Frankrijk als decor omdat hij meende dat het land meer openheid bood voor het materiaal dan Japan. De vertelling vermengt culturele elementen om de groeiende band tussen twee vrouwen te tonen die persoonlijke en professionele uitdagingen het hoofd bieden.

Film onderzoekt Frans zorgsysteem en Humanitude-aanpak

Het verhaal verweeft gesprekken over de staat van de gezondheidszorg in Frankrijk en de invloed van het kapitalisme op de tekortkomingen ervan. Het belicht Humanitude, een compassievolle methode die in sommige voorzieningen wordt toegepast om oudere bewoners te ondersteunen. Virginie Efira speelt Marie-Lou, een directrice van een verpleeghuis die betere praktijken nastreeft ondanks weerstand van het vaste personeel, waaronder hoofdverpleegkundige Sophie.

Spel in de film verdiept centrale relatie

Marie-Lou bezoekt een voorstelling van een toneelstuk geregisseerd door de Japanse gastregisseur Mari, gespeeld door Tao Okamoto. De productie toont een bekende acteur in een eenmansshow die zich afspeelt in een psychiatrische afdeling. Deze sequentie, samen met een aansluitende vraag-en-antwoordsessie, neemt veel schermtijd in beslag en markeert het begin van de persoonlijke band tussen de vrouwen. Mari ontvangt later een uitnodiging om als adviseur op te treden in het verpleeghuis nadat ze haar eigen diagnose heeft gedeeld.

Uitgebreide gesprekken sturen thema’s van compassie en kritiek

De film bevat meerdere lange uitwisselingen tussen de hoofdrolspeelsters, waaronder een die diagrammen gebruikt om de rol van het kapitalisme in de tekortkomingen van de zorg te illustreren. Een later deel volgt Mari’s terugkeer naar Kyoto, waar Marie-Lou haar vergezelt op een reflectieve reis. Cameraman Alan Guichaoua legt deze momenten vast met opvallende beelden die tot de sterkste elementen van de productie behoren.

Sterke prestaties dragen het personagegerichte verhaal

Efira levert een overtuigende vertolking van een zorgverlener die zich inzet voor menselijke behandeling van oudere bewoners. Okamoto biedt een ingetogen spel dat naadloos aansluit bij haar tegenspeelster. Hun chemie maakt de kernband van het verhaal geloofwaardig. De bijrollen worden onder meer vertolkt door Kyoza Nagatsuka als de gastacteur die zijn eigen familiedynamiek in het verhaal brengt.

Lengte en tempo vormen uitdagingen voor distributie

Neon staat voor een moeilijke taak om publiek te trekken vanwege de lange speelduur en het bedachtzame tempo van de film. Hoewel de productie belangrijke punten over tekortkomingen in de zorg aansnijdt en doordachte alternatieven biedt, kan de soms academische toon de bredere aantrekkingskracht beperken. De producenten zijn David Gauquié, Julien Deris, Kosuke Oshida en Yuji Sadai.