De Roemeense filmmaker Radu Jude arriveert op Cannes met zijn eerste Franstalige speelfilm, een frisse bewerking van Octave Mirbeau’s roman uit het begin van de 20e eeuw Dagboek van een kamermeisje. De film volgt een jonge Roemeense vrouw die als au pair werkt voor een welgesteld Frans stel en brengt het originele verhaal van huishoudelijk werk up-to-date naar een scherpe analyse van de hedendaagse grensoverschrijdende arbeid en klassenspanningen.

Productieve regisseur houdt tempo hoog

Radu Jude zet zijn opmerkelijke ritme voort en brengt jaarlijks twee of drie films uit, zowel kort als lang. Vorig jaar leverde hij zowel de omvangrijke Dracula als de compactere Kontinental ’25 af, waarbij niet elk project evenveel aandacht krijgt maar elk wel zijn kenmerkende mix van maatschappelijk commentaar, gedurfde stijl en bijtende humor draagt.

Slimme metameta-laag actualiseert de bronroman

Een openingsfilmtitel beschrijft de film als “een variatie op de roman”. Jude behoudt de geest van Mirbeau’s controversiële boek maar laat veel van de plot los, net als Luis Buñuel decennia eerder deed. Hij plaatst het verhaal in het hedendaagse Frankrijk en centreert het op Gianina, een Roemeense immigrante die kookt, schoonmaakt en zorgt voor de zoon van twee zelfingenomen intellectuelen.

Bordeaux-setting benadrukt koloniale erfenissen

Het verhaal speelt zich af in Bordeaux, een stad waarvan de slavenhandelgeschiedenis de film zonder aarzelen erkent. Gianina, gespeeld met stille kracht door Ana Dumitrascu, stuurt geld naar haar jonge dochter in Roemenië. Haar werkgevers Pierre en Marguerite behandelen haar met een mengeling van beleefde bezorgdheid en achteloze vanzelfsprekendheid die de alledaagse realiteit van huishoudelijk werk in welgestelde Europese huishoudens blootlegt.

Theatrale repetities weerspiegelen echte uitbuiting

Jude voegt een metameta-dimensie toe door Gianina scènes uit de originele roman te laten repeteren in een kleine theaterproductie onder regie van een andere Roemeen. Deze sequenties, soms wat overdreven, benadrukken het centrale idee van de film dat de structuren van uitbuiting in meer dan een eeuw weinig zijn veranderd.

Sterke acteerprestaties voeden de spanning thuis

Vincent Macaigne brengt improvisatorische energie in Pierre, de stuntelige echtgenoot die via ongemakkelijke smalltalk extra werk uit Gianina probeert te krijgen. Mélanie Thierry speelt Marguerite als een afstandelijke academicus die zich zorgen maakt over haar medewerker maar toch in haar eigen zaken opgaat. Vaste mediumshots leggen deze interacties met scherpe helderheid vast.

Melancholische toon balanceert de satire

Telefoonbeelden die Gianina opneemt terwijl ze door de stad loopt en met haar dochter spreekt, zorgen voor momenten van oprechte heimwee. De film bereikt zijn emotionele hoogtepunt rond de feestdagen, wanneer een last-minute planningswijziging onthult hoe weinig haar privéleven meetelt bij haar werkgevers.

Regisseur kiest voor ideeën boven conventionele bogen

Jude geeft de voorkeur aan thematische breedte en donkere humor boven nette afsluitingen. Digressies over communisme, maoïsme en de val van de Roemeense dictator Nicolae Ceaușescu voelen verbonden aan elkaar omdat ze allemaal terugkeren naar dezelfde vraag over macht en arbeid. Het resultaat is een film die zowel geworteld is in zijn literaire bron als volledig van deze tijd.