Rock-instrumentals staan voor een unieke uitdaging. Ze moeten de aandacht grijpen en vasthouden zonder woorden of refreinen. Als ze goed zijn, worden deze nummers onvergetelijk, met riffs en solo’s die net als een sterke tekst blijven hangen. Legenden als Eddie Van Halen en de leden van Rush hebben enkele van de beste voorbeelden afgeleverd. Hier volgt een nieuwe ranglijst van tien opvallende tracks.

The Ventures maken van Hawaii Five-O surfrockgoud

The Ventures behoren tot de invloedrijkste surfrockacts ooit. Hun innovatieve gebruik van fuzz- en flanging-effecten hielp het genre vorm te geven. De band scoorde vroeg succes met Walk Don’t Run en verkocht later meer dan 110 miljoen platen. Hun cover uit 1968 van het Hawaii Five-O-thema springt eruit door de versterkte percussie en de trouwe maar energieke aanpak. De versie op Greatest Surf Guitar Classics benadrukt de drums nog sterker.

Green Day schakelt over naar spionthrillermodus met Espionage

Green Day bracht Espionage oorspronkelijk in 1997 uit als B-kant. Het nummer verscheen later in Austin Powers: The Spy Who Shagged Me en op de compilatie Shenanigans uit 2002. Het nummer laat de gebruikelijke poppunkstijl van de band varen voor een strakke gitaarriff, een strakke ritmesectie en hoornaccenten die klassieke spionthema’s met extra energie oproepen. Het nummer laat de instrumentale chemie van het trio zonder zang horen.

Dick Dale laadt de traditionele Misirlou elektrisch op

Misirlou begon als een volkslied uit het oostelijke Middellandse Zeegebied met wortels in de jaren twintig. Dick Dale maakte er in 1962 een surfrockklassieker van. Zijn versie kreeg nieuwe bekendheid via de soundtrack van Pulp Fiction. Dale heeft verteld dat hij op hoge snelheid oefende nadat een jonge fan om een gitaarstuk op één snaar vroeg. Hij werkte er een nacht aan en leverde de volgende avond de hectische uitvoering, waarbij hij surfenergie combineerde met de oorsprong van het nummer in het Midden-Oosten.

Joe Satriani levert snerpende energie op Satch Boogie

Satch Boogie komt van Joe Satriani’s album Surfing with the Alien uit 1987. Het nummer combineert een snel shuffle-groove met complex gitaarwerk terwijl het een duidelijke songstructuur behoudt. Drummer Jeff Campitelli zorgt voor het swingrockgevoel. Satriani laat geavanceerde technieken horen, waaronder two-handed tapping en pitch axis theory.

Eddie Van Halen herdefinieert gitaarspel op Eruption

Eruption verscheen op het debuutalbum van Van Halen uit 1978. In slechts één minuut en tweeënveertig seconden veranderde het nummer rockgitaar voor altijd. Eddie Van Halen gebruikte two-handed tapping, whammybar-effecten en arpeggio’s op zijn aangepaste Frankenstrat-gitaar. Het stuk bevat klassieke invloeden en gaat direct over in de cover van You Really Got Me.

Steve Vai weeft humor en virtuositeit in The Audience is Listening

The Audience is Listening komt van Steve Vai’s album Passion and Warfare uit 1990. Het nummer vertelt een luchtig verhaal over een leraar die een jonge gitarist probeert te sussen. Vai’s gitaar geeft de antwoorden van het kind weer, terwijl drummer Chris Frazier stevige ondersteuning biedt. Het nummer mengt technische vaardigheid met speelse elementen die de luisteraar geboeid houden.

Jimi Hendrix geeft het volkslied een nieuwe vorm op Woodstock

Jimi Hendrix speelde The Star Spangled Banner op Woodstock in 1969. Zijn instrumentale versie vangt zowel eerbied voor de melodie als de turbulente geest van die tijd. Hendrix gebruikte gitaareffecten om slagveldgeluiden op te roepen en voegde elementen van Taps toe. De uitvoering blijft een van de krachtigste en meest onderscheidende interpretaties van het volkslied.

Rush toont trio-meesterschap op YYZ

YYZ staat op Rush’ album Moving Pictures uit 1981. De titel komt van de luchthavencode van Toronto Pearson, weergegeven in morsecode aan het begin. Het nummer bevat opvallende baslijnen van Geddy Lee, gitaarsolo’s van Alex Lifeson en een uitgebreid drumshowcase van Neil Peart. De 10/8-maatsoort helpt de drukke sfeer van een luchthaventerminal op te roepen.

Pink Floyd bouwt spanning op One of These Days

One of These Days komt van Pink Floyd’s album Meddle uit 1971. Het nummer opent met atmosferische klanken en een herhalende dubbele baslijn. De spanning bouwt op via echo-effecten en keyboards tot een korte gesproken zin het explosieve tweede deel inluidt. David Gilmours slidegitaarwerk in het laatste deel tilt het stuk naar een hoger niveau.

Stevie Ray Vaughan en Dick Dale bekronen de lijst met Pipeline

Stevie Ray Vaughan en Dick Dale sloegen in 1987 de handen ineen voor een cover van Pipeline. Het duo bewerkt de surfklassieker van The Chantays uit 1962 op hoge snelheid met Dale’s agressieve picking en Vaughans bluesgetinte toon. Hun versie voegt grit en power toe terwijl het trouw blijft aan de oorspronkelijke geest. Het blijft een hoogtepunt uit de film Back to the Beach.