Het Marvel Cinematic Universe heeft enkele van de grootste successen in de superheldengenre opgeleverd. Het blies carrières nieuw leven in, lanceerde nieuwe sterren en maakte post-credit scenes tot must-see momenten die het gedeelde universum uitbreiden. Toch raakt niet elke release de toon. Sommige films voelen als ongewenste cadeaus die het publiek liever vergeet.
Voor elke sterke origin story of frisse team-up zijn er projecten die struikelen. Een hercast held hier, een te ambitieus ensemble daar, en sequels die aanvoelen als opvulling. Zes films springen eruit als de zwakste van de franchise en dienen als waarschuwing, ook al waarderen fans de lessen die eruit zijn getrokken.
De eerste Thor-film positioneerde Chris Hemsworth als belangrijke speler in het grotere MCU met een mix van humor en spektakel. Het vervolg, Thor: The Dark World, liet die balans los. Onder regie van Alan Taylor koppelt de film uit 2013 Thor aan zijn broer Loki om de Nine Realms te beschermen tegen Malekith, de leider van de Dark Elves gespeeld door Christopher Eccleston.
Het verhaal draait om de Aether, een krachtig wapen dat het universum dreigt terug te brengen naar duisternis. De verschuiving naar een grimmigere, serieuzere fantasytoon botste met de gebruikelijke MCU-mix van actie en comedy. Comic relief-figuren zoals Darcy Lewis en Erik Selvig voelden misplaatst, terwijl de schurk ondanks zijn dreigende doelen geen diepgang of memorabele aanwezigheid had.
Inconsistenties met de gevestigde MCU-stijl maakten de film onsamenhangend. Het toonde aan dat de Thor-reeks een koerscorrectie nodig had om later weer op de been te komen.
Vrouwelijke MCU-verhalen wonnen terrein met het succes van Captain Marvel, dat Brie Larson als grote franchise-ster neerzette. Het vervolg uit 2023, The Marvels, bracht Larson als Carol Danvers, Teyonah Parris als Monica Rambeau en Iman Vellani als Kamala Khan samen. Hun krachten raken met elkaar verbonden, waardoor ze tijdens gevechten tegen de Kree-revolutionair Dar-Benn van plaats wisselen.
Het concept van verstrengelde krachten bood creatief potentieel, maar de uitvoering leed onder een ongelijkmatige toon en gehaaste montage. Momenten van comedy en muziek botsten met high-stakes drama, waardoor gevechten chaotisch aanvoelden. Het verhaal leunde ook zwaar op eerdere Disney+-series zoals WandaVision en Ms. Marvel, wat kijkers die de streaming-shows oversloegen vervreemdde.
Terwijl trouwe fans genoten van de personagedynamiek, slaagde de film er niet in het momentum van eerdere vrouwelijke projecten vast te houden. Het benadrukte de uitdagingen van het verweven van televisielijnen in bioscoopreleases zonder casual kijkers te verwarren.