De econoom Gonzalo Bernardos heeft uitgehaald naar het schaarse aanbod van publieke woningen in Spanje en heeft de overheden opgeroepen hun verantwoordelijkheid te nemen om de meest kwetsbare groepen te beschermen tegen huisuitzettingen.
Via verschillende publicaties op X en een opiniestuk heeft Bernardos benadrukt dat een beschaafde samenleving alternatieve huisvesting moet garanderen om te voorkomen dat ouderen of minderjarigen zonder bescherming achterblijven.
Volgens de hoogleraar economie mag deze verplichting niet op families of bedrijven rusten, aangezien beiden juist belastingen betalen zodat de publieke overheden die functie vervullen.
Een beschaafde samenleving moet de zwaksten beschermen, vooral minderjarigen en ouderen, en over de nodige sociale woningen beschikken om een huisuitzetting om te zetten in een verhuizing.
Bernardos heeft eraan toegevoegd dat de politieke verantwoordelijken het mandaat van de burgers niet nakomen door het aantal publieke woningen niet uit te breiden.
De econoom heeft gegevens uit 2025 gebruikt om de omvang van het probleem te illustreren: dat jaar beschikte Spanje over 318.000 publieke woningen, wat 1,2% van het totale woningbestand en 1,6% van het aantal huishoudens vertegenwoordigde.
In 2025 hadden we slechts 318.000 publieke woningen, die slechts 1,2% van het totale woningbestand van het land en 1,6% van het aantal huishoudens uitmaakten. Zonder twijfel een grote schande.
De verklaringen komen na de huisuitzetting van María del Carmen Abascal, 87 jaar oud en bekend als Maricarmen, die op 23 september uit haar woning in het district Retiro in Madrid werd gezet. Na de uitzetting werd ze naar een ziekenhuis gebracht waar ze in oktober overleed.
In zijn artikel getiteld 'El caso Maricarmen: lo que no te han explicado' analyseert Bernardos het huurcontract met oude huurprijs en stelt dat het bestaan van voldoende publieke woningen een reëel alternatief had kunnen bieden.
De econoom concludeert dat de bescherming van kwetsbare personen toebehoort aan de verzorgingsstaat en niet alleen kan afhangen van individuele beslissingen van eigenaren of bedrijven.