Georgia Oakley regisseert nieuwe Sense and Sensibility-bewerking met Daisy Edgar-Jones

Verse interpretatie van Jane Austens klassieker benadrukt de band tussen de zussen maar roept vergelijkingen op met de versie van Ang Lee uit 1995

Regisseur Georgia Oakley brengt een nieuwe visie op Jane Austens Regency-romance in de nieuwste verfilming van Sense and Sensibility. De film heeft Daisy Edgar-Jones in de rol van de verstandige Elinor Dashwood en Esmé Creed-Miles als haar gepassioneerde zus Marianne, met ondersteuning van Caitríona Balfe, Frank Dillane, George MacKay, Herbert Nordrum en Fiona Shaw.

Oakley treedt in de schaduw van Ang Lee’s geprezen klassieker uit 1995

Het opnieuw verfilmen van een geliefd literair werk dat al een breed geprezen adaptatie kent, vormt een grote uitdaging. Oakley, die aandacht kreeg met haar debuut Blue Jean uit 2022, krijgt onvermijdelijk vergelijkingen met Ang Lee’s betoverende film uit 1995, met een scenario van Emma Thompson. Die eerdere versie bood scherpe humor, emotionele diepgang en memorabele prestaties van Thompson, Kate Winslet, Hugh Grant en Alan Rickman.

Scenarioschrijfster Diana Reid legt de nadruk sterker op de hechte maar twistzieke Dashwood-zussen. Hun contrasterende persoonlijkheden sturen het verhaal, waarbij Elinor terughoudendheid vertegenwoordigt en Marianne rauwe emotie belichaamt. Hoewel deze aanpak hun band benadrukt, vermindert het soms het dramatische gewicht van hun romantische avonturen met Edward Ferrars en Willoughby.

Melancholieke toon overheerst het verhaal van de zussen

De adaptatie leunt zwaar op de teleurstellingen van de personages en de genderongelijkheid van die tijd. Na de dood van hun vader moet het gezin hun huis verlaten vanwege de wetten van eerstgeboorterecht. Het resultaat voelt overweldigend somber, met weinig verlichting van de sombere stemming van de hoofdpersonen in vergelijking met eerdere versies.

De bijrollen krijgen een gemengde behandeling. Caitríona Balfe verschijnt als de moeder maar heeft beperkte impact. Fiona Shaw speelt de bemoeizieke Mrs. Jennings op een luide maar eendimensionale manier die de onderliggende warmte van het personage mist. De mannen doen het beter: George MacKay brengt zachte verlegenheid in Edward, terwijl Herbert Nordrum een ontroerend traject aflegt als Colonel Brandon.

Naturalistische stijl en moderne accenten leiden tot debat

Kostuum- en kapselkeuzes benadrukken een vrijgevochten, onverzorgde look voor Marianne die breekt met de traditionele periode-elegantie. Danssequenties mengen historische stappen met hedendaagse beweging, een keuze die recente trends weerspiegelt maar misplaatst aanvoelt. De algehele visuele aanpak geeft de voorkeur aan vlakke belichting en gedempte kleuren boven levendige energie.

Esmé Creed-Miles valt op met haar intense vertolking van Marianne als een bijna wild romantisch personage. De relatie tussen de zussen komt naar voren als de centrale emotionele draad, hoewel sommige kijkers de bredere sociale satire en humor kunnen missen die Austens werk en de film uit 1995 tot blijvende favorieten maakten.

Tags bij dit artikel