Californische gouverneur Gavin Newsom heeft voorgesteld het plafond van de film- en televisietax credit van de staat te verhogen van 750 miljoen naar 1 miljard dollar. De stap komt terwijl hij zich voorbereidt om in januari af te treden en volgt op zijn eerdere verhoging van het plafond van 330 miljoen naar het huidige niveau vorig jaar.
De gouverneur presenteerde het plan als essentieel om de entertainmentindustrie in de staat te houden. “Californië heeft de moderne entertainmentindustrie gecreëerd; we zijn de hoofdstad van entertainment en we gaan die hier houden,” zei hij. Analisten merken echter op dat het simpelweg verhogen van het plafond geen garantie biedt dat extra middelen worden uitgekeerd, omdat gekwalificeerde producties nog steeds moeten solliciteren en aan de voorwaarden moeten voldoen.
Zelfs als de volledige extra 250 miljoen dollar naar projecten gaat, wijst onderzoek uit dat belastingvoordelen slechts een bescheiden rol spelen bij locatiebeslissingen. Factoren zoals de beschikbaarheid van acteurs, specifieke opnamebehoeften en bestaande relaties met producenten wegen vaak zwaarder.
Een studie van Tulane-econoom Patrick Button toonde aan dat filmtax credit-programma’s gemiddeld slechts 1,5 extra televisieserie per staat opleveren. De analyse concludeerde dat dergelijke incentives geen noemenswaardig effect hebben op de werkgelegenheid in de filmsector of aanverwante industrieën. Geld dat naar projecten gaat die toch al in de staat zouden filmen, betekent gemiste inkomsten voor publieke diensten.
De staat biedt enkele van de meest genereuze credits in het land, tot wel 45 procent voor veel producties. Ter vergelijking: Georgia beperkt zijn kortingen tot 30 procent. De echte concurrentiekloof ligt elders. De kosten van levensonderhoud in Georgia liggen 39 procent lager dan in Californië, wat aanzienlijke besparingen oplevert op huisvesting, maaltijden en vervoer voor cast en crew.
Het aantal draaidagen in Los Angeles is met 23 procent gedaald sinds de vorige verhoging van het plafond in de zomer van 2025 van kracht werd. De daling volgde op een korte, tijdelijke stijging. New York daarentegen noteerde sterke groei, waaronder een stijging van 87 procent in uitgaven aan live-action films en meer van dergelijke projecten dan Californië in het meest recente kwartaal.
Overinschrijving op het Californische programma wordt vaak aangevoerd als bewijs van succes. Critici stellen daar tegenover dat veel deelnemende producties toch al in de staat zouden zijn gebleven. Het aanpakken van de hoge kosten van levensonderhoud vormt een grotere uitdaging dan het aanpassen van incentive-plafonds, maar kan doorslaggevender zijn voor langdurige retentie.
Zonder grote veranderingen in concurrerende staten zullen wetgevers en industrieleiders aanvullende strategieën moeten onderzoeken. Film- en televisieproductie blijft een hoeksteen van de geschiedenis van Los Angeles, en het omkeren van de daling vereist benaderingen die de onderliggende economische druk aanpakken in plaats van incrementele aanpassingen aan bestaande kortingen.