Garin Nugroho onderzoekt de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië in Red Before Dawn

De oorlogsroadmovie van de regisseur volgt een bonte groep die gevaar en eenheid ervaart tijdens de revolutie tegen het Nederlandse bewind.

Indonesische filmmaker Garin Nugroho richt zich met Red Before Dawn op een bepalend hoofdstuk uit de geschiedenis van zijn land. De dramafilm comprimeert de chaos van de onafhankelijkheidsoorlog tot één gevaarlijke tocht door het land.

De Indonesische vrijheidsstrijd als decor

Het conflict brak uit toen de Tweede Wereldoorlog eindigde en duurde tot 1949, toen Indonesië volledige soevereiniteit verwierf van Nederland. Honderdduizenden kwamen om bij gevechten tussen Nederlandse troepen en interne sektarische groepen. Het aantal slachtoffers aan Indonesische zijde wordt geschat tussen de 100.000 en 250.000, met miljoenen ontheemden. Aan Nederlandse kant vielen ongeveer 15.000 doden.

Nugroho vat deze gebeurtenissen samen in een roadmovie uit 1946. Een groep vreemden reist van Jakarta naar Yogyakarta, destijds nog betwist gebied, en ondervindt obstakels die hun vastberadenheid op de proef stellen en hen langzaam verbinden over etnische en religieuze grenzen heen.

Diverse personages sturen het verhaal

De centrale figuur is Frans, gespeeld door Nicholas Saputra, een ingenieur van gemengde afkomst die geologische kaarten meedraagt voor de voorlopige regering. Hij neemt een Indiase chauffeur genaamd Qasim in dienst, gespeeld door Bront Palarae, en een blinde radio-operator, Arya, gespeeld door Nagra Pakusadewo, die revolutionaire boodschappen wil uitzenden.

Onderweg voegen zich een Chinese verpleegster, Fifi, gespeeld door Laura Basuki, en een loungezangeres, Bandriah, gespeeld door Tissa Biani, bij het gezelschap. Hun reis van bijna duizend kilometer brengt hen in contact met vijandige milities, vervolgde landeigenaren en gewapende facties die de reizigers als bedreiging zien.

Indrukwekkende beelden contrasteren met didactisch vertellen

De film profiteert van indrukwekkende beelden van jungles, rivieren, dorpen en oude ruïnes. Nugroho, wiens carrière meer dan vier decennia en bijna veertig films beslaat, toont een sterk gevoel voor landelijke en door oorlog getekende locaties.

De film leunt echter sterk op verklarende dialogen en illustratieve scènes. Een openingssequentie in een theater beschrijft Nederlandse executies van vrijheidsstrijders, terwijl geanimeerde tussenspelletjes de innerlijke conflicten van de hoofdpersoon onthullen. Muzieknummers en een romantische subplot bieden af en toe verlichting, maar de spanning blijft ondanks de gewelddadige confrontaties beperkt.

Een portret van bloedvergieten en hoop

Tegen het einde van de reis brengen de opeengestapelde ontberingen zowel de wreedheid van die tijd als de vastberadenheid die de onafhankelijkheidsbeweging voedde tot uiting. De titel verwijst naar het bloedvergieten van die periode en het felle verlangen naar een nieuwe natie.

Tags bij dit artikel