Gael García Bernal stapt opnieuw achter de camera voor Hombre Al Agua, een eigenaardige tragikomedie waarin hij ook de hoofdrol speelt van een Cubaanse immigrant wiens ogenschijnlijk betoverde leven in Mexico begint in te storten.
Het project debuteerde in de Venetië Spotlight-sectie, waar het aandacht kreeg vanwege de Latijns-Amerikaanse cast en de zonnige setting in Yucatán. Industriekenners verwachten dat de film een publiek zal vinden in de hele regio, hoewel bredere internationale distributie lastiger kan blijken.
Het verhaal begint met een komisch rampzalige slaapkamerscène tussen badmeester Camilo en zijn sportieve vrouw Juana. Flashbacks onthullen hoe Camilo de rijke Mexicaanse zakenman Don Abel redde van de verdrinkingsdood voor de Cubaanse kust bij Varadero. Die heldendaad leidde tot een huwelijk in de familie, een comfortabel bestaan op een uitgestrekt landgoed en een leidinggevende rol in een fabriek die de ritsenmarkt domineert.
Al snel komt de ellende. Juana raakt close met een Braziliaanse actrice die ze coacht voor een filmrol. Don Abel raakt ernstig gewond en vertrouwt Camilo in het geheim de zorg toe voor zijn zwangere Argentijnse minnares. Fabrieksontslagen zorgen voor extra druk en het ooit stabiele huishouden zakt weg in wanorde.
Bernal schreef het scenario samen met Mariano Pensotti en zet aantrekkelijke acteurs neer, onder wie Esmeralda Pimentel als Juana, Jorge Salinas als Don Abel, Débora Nascimento als de Braziliaanse actrice en Natalia Oreiro als de minnares. Ricky Martin heeft een korte cameo. De film werpt enkele observaties op over klassentegenstellingen en traditionele opvattingen over mannelijkheid, maar deze thema’s blijven onderontwikkeld.
De toon schiet van klucht naar melodrama zonder vaste hand, waardoor de midlifecrisis van de hoofdpersoon geen duidelijke emotionele ankerplaats krijgt. Een terugkerende grap rond een zwart-wit Braziliaanse telenovela voegt weinig diepgang toe.
This is like a bad sitcom.
Na zijn regiedebuut Chicuarotes in 2019 lijkt Bernal persoonlijke thema’s rond vaderschap en morele koers te verkennen. Het resultaat voelt echter overladen met gebeurtenissen en tekort aan narratieve discipline. Strakkere dialogen hadden de ideeën van het verhaal meer impact kunnen geven.