- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De Mexicaanse acteur-regisseur reflecteert op zijn nieuwste film, de financieringsproblemen en lessen van collega's als Iñárritu en Cuarón voorafgaand aan de vertoning in Toronto

Gael García Bernal keert terug achter de camera met Hombre al agua, een comedy-drama dat in wereldpremière gaat op het Filmfestival van Venetië en daarna zijn Noord-Amerikaanse debuut maakt op het Toronto International Film Festival. De acteur, vooral bekend van zijn doorbraakrollen in Amores Perros en Y Tu Mama Tambien, heeft met zijn regiewerk een oeuvre opgebouwd dat sociale breuklijnen in Latijns-Amerika blijft onderzoeken.

Klassestrijd staat centraal in het verhaal

In de nieuwe film redt Camilo, een Cubaanse badmeester gespeeld door García Bernal, de Mexicaanse zakenman Abel van de verdrinkingsdood. Uit dankbaarheid biedt Abel hem een baan als zijn rechterhand in Mexico aan en stelt hem voor aan zijn dochter Juana. Camilo trouwt met haar, maar ontdekt al snel dat zijn nieuwe leven deel uitmaakt van een groter plan. Hij moet de leugens onder ogen zien en de controle over zijn eigen lot terugpakken. Het verhaal sluit aan bij de eerdere films Déficit en Chicuarotes van de regisseur in zijn focus op klassedynamiek, maar actualiseert het gesprek voor de hedendaagse realiteit.

García Bernal onderzoekt mannelijkheid en politieke verschuivingen

García Bernal beschreef het project als een kans om de crisis van de mannelijkheid, veranderende rollen binnen relaties en het proces van scheiding te onderzoeken. Hij plaatste deze persoonlijke thema's in een bredere blik op het politieke landschap van Latijns-Amerika. "Ik denk dat klasse ongetwijfeld een thema is waar ik me toe aangetrokken voel, deels omdat de strijd nog niet is opgelost," vertelde hij aan Variety. "Tegelijkertijd is klasse snel aan het veranderen, met omstandigheden en publieke aandacht die aanzienlijk zijn verschoven sinds ik begon in de filmwereld."

Ik wilde ook de crisis van de mannelijkheid verkennen, de rollen van mannen en vrouwen binnen een relatie en de ervaring van scheiding. Ik wilde dit allemaal doen via comedy, met een soort meta-cinematische speelsheid.

Productie in Mexico en Cuba ondanks uitdagingen

De opnames vonden voornamelijk plaats in de Mexicaanse regio Yucatán, inclusief locaties bij Mérida en het strand van Sisal, plus Mexico-Stad. Een korte shoot in Havana vormde het enige stedelijke decor van het verhaal. García Bernal schreef het scenario samen met de Argentijnse toneelschrijver Mariano Pensotti, waarbij ze hun samenwerking gebruikten om het niet-lineaire verhaal te structureren. De cast bestaat uit Esmeralda Pimentel, Debóra Nascimento, Natalia Oreiro en Jorge Salinas.

De financiering bleek de grootste hindernis. De interesse van investeerders nam vaak af wanneer Cubaanse acteurs aan de hoofdrol werden gekoppeld. Uiteindelijk bundelde García Bernals productiebedrijf La Corriente del Golfo, opgericht met Diego Luna, de krachten met Cárcava Cine en Redrum om het project te produceren. Het in Parijs gevestigde The Pool Films verzorgt de internationale verkoop.

Erfenis van Amores Perros en lessen van meesterregisseurs

Terugkijkend op de blijvende impact van Amores Perros, vijfentwintig jaar na de release, benadrukte García Bernal de tijdloze kwaliteit van de film. Hij hoopt dat Hombre al agua op dezelfde manier zal resoneren. Hij prees ook vroege collega's die zijn aanpak hebben gevormd. Van Alejandro González Iñárritu en Alfonso Cuarón leerde hij het belang van discipline en het grijpen van elke kans. Walter Salles benadrukte vriendschap en vrijgevigheid tijdens The Motorcycle Diaries. Michel Gondry moedigde praktische experimenten op de set aan, terwijl Pablo Larraín hem inspireerde tot gedurfde creatieve risico's.

Het is verbazingwekkend hoe een film levens kan beïnvloeden – niet alleen van de mensen die eraan meewerkten, maar ook van degenen die ernaar keken. Dat is het wonder van cinema.