Fumito Ueda heeft enkele van de meest blijvende avonturen in videogames gemaakt met titels als Ico, Shadow of the Colossus en The Last Guardian. Toch gelooft de geprezen regisseur dat de meest onvergetelijke momenten vaak voortkomen uit mechanieken die ruw of onbedoeld aanvoelen in plaats van perfect gepolijst.
Tijdens een gesprek met collega-gamecreator Goichi Suda, professioneel bekend als Suda51, onderzocht Ueda hoe frictie in gameplay bijdraagt aan blijvende indrukken. Het gesprek belichtte een specifieke uitdaging in Shadow of the Colossus die spelers op onverwachte manieren op de proef stelde.
Het was de derde of vierde vijand, de man boven aan een helling die je moet beklimmen. Er is een deel onderweg omhoog waar je Wander zijwaarts moet laten springen, en daar was ik heel slecht in. Maar naarmate de tijd verstrijkt, blijven juist zulke delen bij je hangen als herinneringen aan een avontuur.
Ueda is het ermee eens dat deze imperfecte elementen vaak het hart worden van wat spelers zich herinneren. Hij merkt op dat zelfs aspecten die het team niet bewust ontwierp, inclusief lastige of onhandige secties, vaak uitgroeien tot hoogtepunten van de ervaring.
Ueda geeft toe dat zijn perspectief zou kunnen verschuiven als hij die oudere projecten vandaag opnieuw zou bekijken. Hedendaagse workflows steunen sterk op playtestdata, wat snelle aanpassingen zou kunnen uitlokken aan elk gebied dat spelersfrustratie veroorzaakt.
Als ik dat vandaag zag, zou ik waarschijnlijk denken dat ik het moet repareren. Ik zou naar de playtestresultaten kijken en meteen denken: ‘Als spelers hier moeite mee hebben, moeten we het nu patchen.’
Ueda’s aankomende project, ontwikkeld in samenwerking met Epic Games, behoudt zijn kenmerkende interesse in uitgestrekte omgevingen en spelersschaal. Getiteld Gen Atlas, plaatst het spel spelers in de rol van een zwerver die enorme afneembare mechkoppen bestuurt die aansluiten op verschillende robotlichamen.
Fans hopen dat de titel iets van de bewuste ruwheid behoudt die Ueda’s eerdere werken definieerde en het gegronde gevoel bewaart dat voortkomt uit het navigeren door uitdagende ruimtes in plaats van gestroomlijnde perfectie.