Frieda Luk debuteert met 'Sacred Creatures' op Edinburgh met gedurfde kijk op geloof en verbondenheid

Het Canadees-Italiaanse drama volgt broers en zussen die worstelen met geloof, familie en virale fenomenen in het landelijke Piëmont.

Frieda Luk ziet geloof als iets dat klein begint en zich snel verspreidt. Haar debuutfilm Sacred Creatures legt dat proces vast via een familieverhaal dat de grens tussen persoonlijke overtuiging en publiek spektakel vervaagt.

Luk zet kinderlijke nieuwsgierigheid om in eerste film

De regisseur groeide op zonder religie, maar zag hoe vrienden het geloof moeiteloos omarmden. Ze merkte hoe een paar gelovigen een persoonlijk idee konden omtoveren tot iets groters en moeilijker te betwisten. Dat patroon vormt de kern van Sacred Creatures, dat in competitie wereldpremière maakt op het Edinburgh International Film Festival.

“Ik ben echt gefascineerd door het moment waarop mensen in iets gaan geloven,” vertelde Luk aan Variety. “Eén persoon gelooft in iets, dan een groep mensen, en langzaam wordt het een massaal fenomeen. Het gaat viral.”

Broers en zussen herenigen rond spirituele ontwaking van een vrouw

Het verhaal draait om drie vervreemde broers en zussen die samenkomen in het Italiaanse platteland nadat de middelste zus Miriam, gespeeld door Olivia Luccardi, de psychiatrische zorg heeft verlaten. Miriam ziet haar verblijf daar niet als behandeling voor een ziekte, maar als een echte spirituele verschuiving. De film volgt hoe haar familie reageert wanneer anderen haar gaan zien als iemand die navolging verdient.

Luk benadrukt dat Miriam de controle over haar eigen keuzes behoudt, ook als buitenstaanders nieuwe betekenis aan haar geven. “Wanneer ze abstract wordt, heeft ze geen controle meer over de boodschap,” zei de regisseur.

Genregrenzen vervagen ten dienste van het verhaal

De film schakelt tussen psychologisch drama, komedie en magisch realisme zonder zich aan één modus vast te houden. Luk liet de personages tijdens het schrijven de toon bepalen. Ze putte inspiratie uit de Europese cinema van de jaren zeventig en uit Marco Ferreri’s “La Grande Bouffe”, dat een extreem uitgangspunt zowel serieus als absurd behandelt.

Luccardi vindt Miriam via kattige onafhankelijkheid

Olivia Luccardi werkte met Luk samen om Miriam neer te zetten als iemand die geneest van andermans twijfel in plaats van van een klinisch label. De actrice kreeg de memorabele aanwijzing om het personage als een kat te spelen: selectief in nabijheid en snel met grenzen.

“Ze is heel erg van: ‘Ik laat je toe op mijn voorwaarden,’” zei Luccardi. Naarmate het verhaal vordert, wordt de vertolking kalmer en meer gegrond, wat Miriam’s groeiende zelfvertrouwen weerspiegelt.

Opvallende jurk markeert Miriam’s aankomst

In een opvallende party-scène draagt Miriam een volumineuze geelgroene jurk die haar meteen onderscheidt. Luk wilde dat het kledingstuk zowel belachelijk als stijlvol oogde en daarmee een zekere nonchalance ten opzichte van gevestigde normen uitstraalde. Luccardi raakte aan het eind van de opnames minder gecharmeerd van het kostuum.

Luk laat het oordeel aan het publiek

De regisseur hoopt dat kijkers na de film nadenken over hun eigen redenen om te geloven. Ze vermijdt een duidelijk oordeel over de vraag of Miriam verlicht of labiel is. “Je weet nooit of je gelijk hebt of ongelijk. Je kunt ongelijk hebben,” zei Luk.