Freddie Hunt heeft zich uitgesproken over de opmerkelijke prestaties van zijn vader James Hunt, de charismatische wereldkampioen Formule 1 van 1976. Het seizoen, dat precies vijftig jaar geleden eindigde, kende een van de meest intense titelgevechten in de sport en blijft een hoogtepunt in de F1-geschiedenis.
James Hunt begon het jaar als outsider na zijn overstap naar McLaren. Hij veroverde poleposition in de openingsrace in Brazilië en verraste daarmee teamgenoot Jochen Mass. Niki Lauda stond naast hem op de eerste startrij en zette daarmee de toon voor een jaar vol verrassingen.
Freddie noemde de campagne buitengewoon, zelfs naar sportieve maatstaven. Zijn vader had nog nooit eerder in een Formule 1-team gereden, dus weinigen verwachtten zijn snelheid. De puntenwisselingen en de persoonlijke band met Lauda maakten het seizoen extra bijzonder voor zowel fans als coureurs.
Hunt liep met nog drie races te gaan zeventien punten achter op Lauda, maar zette een sterke inhaalrace in. Freddie benadrukte vooral de slotrace in Fuji. Zijn vader wisselde laat van banden en had moeite met de bandenslijtage in de regen, waardoor hij de kans miste om de titel op het circuit te beslissen.
De Grands Prix van de Verenigde Staten en Canada vielen op om andere redenen. Nadat de druk van het kampioenschap na eerdere tegenslagen was weggevallen, reed James Hunt vrijuit en won beide races, waardoor zijn titelambities levend bleven.
Freddie benadrukte de echte vriendschap tussen zijn vader en Lauda. De twee steunden elkaar al voordat ze in de Formule 1 terechtkwamen; Lauda hielp ooit om James Hunt vrij te krijgen uit politiehechtenis voor een F3-race. Hun duels op de baan bleven sportief en werden nooit persoonlijk.
Dad and Niki were very good friends. When they were close to one another on the circuit I'm not going to begin to speculate what was going through their minds at the time, but I imagine it was very difficult, and different to what's going through two drivers' minds nowadays.
Naast de resultaten sprak Freddie warm over de persoonlijke kwaliteiten van zijn vader. James Hunt behandelde iedereen gelijk, van royalty tot gewone arbeiders. Na races kon hij opgewonden zijn, maar in sociale settings bleef hij attent en levenslustig en maakte hij van alledaagse momenten vaak iets gedenkwaardigs.
Freddie toonde zich trots op de nalatenschap van die vroege F1-coureurs. Het tijdperk vroeg om groot respect tussen concurrenten vanwege de gevaren, en hij vindt dat zijn vader vriendelijkheid en eerlijkheid zowel op als naast het circuit belichaamde.