Frantzdy Pierrot: van honger op de straten van Haïti naar het WK met de hoop van een heel land

De aanvaller onthult zijn harde jeugd zonder eten of schoenen en hoe voetbal een adempauze biedt te midden van het geweld

Frantzdy Pierrot groeide op in een omgeving waar het eten niet altijd op tafel kwam. Zijn moeder stond voor hartverscheurende beslissingen om haar kinderen te voeden, en de toekomst van de Haïtiaanse aanvaller leek net zo onzeker als die van duizenden kinderen in zijn land.

Spelen met sinaasappels en glasscherven op straat

De geïmproviseerde wedstrijden werden gespeeld zonder schoenen of gras. De kinderen gebruikten sinaasappels als bal en renden blootsvoets over oppervlakken vol stenen en gebroken glas. Wonden bleven onbehandeld door gebrek aan middelen, en Pierrot herinnert zich hoe hij zelf de glasscherven moest verwijderen.

Voetbal stopt de schoten in Haïti

Voor Pierrot betekent de sport veel meer dan een spel. In Haïti fungeert het als een tijdelijk toevluchtsoord te midden van onveiligheid en gebrek aan kansen. Tijdens de eerste wedstrijd van het team op het WK vulden de straten zich al vroeg met fans en verdwenen de confrontaties en schoten voor een paar uur.

Het nationale elftal bereikte wat weinig dingen vandaag de dag lukken: de bevolking rond éénzelfde hoop verenigen. De mensen zien in de spelers een symbool van hoop en vreugde te midden van de dagelijkse tegenspoed.

Veel mensen hebben hetzelfde verhaal als ik, maar kregen nooit de kans om het te vertellen.

— Frantzdy Pierrot, Interview met MARCA

Een stichting om de toekomst van jongeren te veranderen

Na het bereiken van het WK richt Pierrot een deel van zijn inspanningen op het helpen van anderen. Hij richtte een stichting op die gericht is op het bieden van kansen aan Haïtiaanse kinderen en jongeren die met dezelfde beperkingen kampen als hij. Hij benadrukt dat veel lokale trainers moeten kiezen tussen zich ontwikkelen of hun families voeden.

Van Massachusetts naar de WK-droom

Op zijn elfde verhuisde hij naar Massachusetts dankzij de hulp van mensen die in hem geloofden. Zonder die steun zou hij, naar eigen zeggen, waarschijnlijk niet meedoen aan het toernooi. Vandaag de dag houdt hij dezelfde vastberadenheid aan die hem sinds zijn jeugd drijft.

Klaar om tegen iedereen te strijden

Pierrot wijst elk complex af tegenover bekendere tegenstanders. Hij stelt dat het team naar het WK kwam om te strijden, ongeacht de naam van de tegenstander. Hij droomt ervan in elke wedstrijd te scoren en maakt na elke goal het gebaar van een telefoon ophangen om te "bellen" met degenen die hem volgen.

Criminologie en de droom om FBI-agent te worden

Zijn ouders hebben altijd prioriteit gegeven aan onderwijs. Terwijl hij voetbal nastreefde, rondde Pierrot een studie Criminologie af. In de toekomst zou hij graag bij de FBI willen werken, een doel dat velen van zijn teamgenoten verrast door zijn discrete profiel.