Frantzdy Pierrot groeide op in Haïti en kende dagen zonder eten thuis. Zijn moeder moest kiezen tussen zelf eten of haar kinderen voeden, een realiteit die zijn jeugd en die van veel kinderen in het land tekende.
De aanvaller herinnert zich dat hij op straat voetbalde zonder schoenen. Ze gebruikten sinaasappels als bal omdat die stuiterden op de stenen en glasscherven die in hun voeten drongen. Zonder geld voor het ziekenhuis haalden de kinderen de splinters er zelf uit.
Die ervaring is niet uniek. Pierrot wijst erop dat duizenden Haitiaanse kinderen vandaag nog steeds in vergelijkbare omstandigheden leven. Voor hen is voetbal een van de weinige ontsnappingsmogelijkheden uit geweld en gebrek aan kansen.
Voor de eerste wedstrijd van Haïti op het toernooi stroomden mensen al vroeg de straten op om de wedstrijd te volgen. Die dag klonken er geen schoten of ruzies, alleen voetbal. Het elftal bereikte wat weinig dingen lukken: de aandacht van het hele land op één hoop vestigen.
De mensen zien ons als hoop. Ze zien ons als geluk.
Pierrot heeft een stichting opgericht om kansen te bieden aan jongeren die die missen. Hij benadrukt dat veel trainers moeten kiezen tussen hun licentie halen of hun kinderen voeden, en wil die realiteit voor de nieuwe generaties veranderen.
De speler is dankbaar voor de hulp die hij onderweg kreeg en herinnert eraan dat hij op zijn elfde naar Massachusetts verhuisde. Zonder die steun, zegt hij, zou hij waarschijnlijk niet meedoen aan een WK.
Pierrot stelt dat zijn team naar het WK kwam om zonder complexen te spelen. Zelfs Brazilië, de grote favoriet, verandert niets aan hun instelling. Hij beeldt zich altijd in dat hij scoort in elke wedstrijd en maakt dan een gebaar alsof hij de telefoon oppakt om zijn supporters te bellen.
Als ik morgen scoor, bel ik jullie. Dus, MARCA, als ik morgen scoor, vergeet dan niet de telefoon op te nemen.
Zijn ouders hebben altijd onderwijs vooropgesteld. Pierrot rondde zijn studie Criminologie af terwijl hij zijn voetbalcarrière nastreefde. Nu onthult hij een weinig bekend toekomstplan: hij wil graag FBI-agent worden.
Veel teamgenoten kennen dit belang niet. Pierrot, die zichzelf beschrijft als een rustige persoon, legt uit dat voetbal elk moment kan stoppen en dat zijn ouders hem leerden zich voor te bereiden op de toekomst.