Finse bodyhorrorfilm Tick Fever maakt bloedzuigende teken tot metafoor voor angst

Sebastian Granskog regisseert het verhaal over een codependente relatie, geproduceerd door Character House voor een Noordse en Britse coproductie.

Regisseur Sebastian Granskog heeft een veelvoorkomende kinderangst omgezet in zijn eerste speelfilm. Teken, de kleine bloedzuigende parasieten die zomers in Finland voor overlast zorgen, vormen het centrale monster in het aankomende bodyhorrorproject Tick Fever.

Teken worden centraal horrorsymbool

Granskog beschrijft het insect als een ideale metafoor. Iedere Fin leert van jongs af aan teken te vrezen, merkt hij op, omdat het beestje zich vasthecht, de huid doorboort, bloed drinkt en opzwellen terwijl het zich voedt. Dat beeld vertaalt zich direct naar het verhaal van een mislukte relatie waarin de angst groeit naarmate de personages ertegen vechten.

Producer Mia Palmgren zag meteen de potentie. Ze herinnert zich hoe het idee meteen aansloeg toen Granskog teken noemde en vraagt zich af waarom nog geen horrorfilm deze wezens had verkend.

Toen Sebastian teken noemde, viel alles op zijn plek. Hoe kan het dat er nog nooit een horrorfilm over deze kleine monsters is gemaakt?

— Mia Palmgren, Producer, Reactie op het filmconcept

Codependent stel krijgt te maken met gemanifesteerde angst

Het verhaal draait om Victor en Stella, een stel dat niet samen kan leven maar ook niet uit elkaar kan gaan. Acteurs Elias Salonen en Anna Böhm spelen de hoofdrollen. Hun codependente band creëert een fragiele veilige ruimte tot angst en ongerustheid doorbreken en fysiek vorm aannemen als een teek die zich aan Victor hecht.

Victor worstelt om de parasiet te verwijderen terwijl zijn grip op de realiteit verslechtert en de afstand tussen hem en Stella groter wordt. Het stel moet beslissen of ze de schadelijke cyclus voortzetten of elkaar loslaten.

Het is eigenlijk al voorbij tussen hen, maar de wereld is eng en angstaanjagend, dus blijven ze proberen hun relatie vast te houden. Uiteindelijk sijpelen angst en ongerustheid door de scheuren van hun veilige bubbel en manifesteren zich als een teek die zich aan Victor vasthecht.

— Sebastian Granskog, Regisseur, Uitleg van de centrale metafoor

Producers putten uit persoonlijke ervaring

Producer Laura Laaksonen herkent zich sterk in Stella’s terughoudendheid om falen toe te geven. Ze heeft zelf een vergelijkbare uitputtende relatie meegemaakt in haar begin twintig en begrijpt de angst om persoonlijk falen te erkennen die het personage gevangen houdt.

Laaksonen benadrukt de aantrekkingskracht van bodyhorror om interne dreigingen te verkennen. Pogingen van personages om de controle terug te krijgen verergeren de situatie vaak, zegt ze, en het genre laat ruimte om motieven voorbij het gore te onderzoeken.

Noordse horror wint terrein op Finnish Film Affair

Het project kreeg zijn eerste publieke presentatie op de Finnish Film Affair. Het evenement bood dat jaar ook Nordic Lab Genre-programmering, wat de groeiende interesse in regionale horror onderstreept.

Granskog wijst op de rijke bronnen van de regio voor het genre: dramatische natuur, eigen mythologie en donkere humor. Palmgren merkt op dat de Noordse mix van horror en droge comedy een ongemakkelijk sweet spot creëert tussen lachen en walging.

Praktische effecten en grensoverschrijdende productie gepland

Granskog en Palmgren werkten eerder samen aan de horrorshort The Locker Room. Tick Fever is hun eerste gezamenlijke speelfilm en wordt ontwikkeld als een Brits-Noordse coproductie. De regisseur wil vooral praktische effecten gebruiken voor de teken, een aanpak die Palmgren zowel verwacht als vreest op de set.

De film wordt geproduceerd door Palmgren voor Character House, het bedrijf achter A Mother en de comedy Wingman the Movie: All In, die in 2024 als derde meest bekeken film in Finse bioscopen stond.

Tags bij dit artikel