Finding Emily recensie: romcom valt tegen ondanks cast

Minnie Driver speelt in een film die genreclichés wil vernieuwen maar cynisme levert in plaats van charme.

De nieuwe romantische komedie Finding Emily heeft Minnie Driver in een bijrol naast de hoofdrolspelers Spike Fearn en Angourie Rice. Het verhaal volgt een muzikant die een vrouw die hij op een feest ontmoet uit het oog verliest en een psychologiestudent inschakelt om haar te vinden.

Film probeert zelfbewuste draai aan klassieke tropes

Regisseur Alicia MacDonald en scenarioschrijver Rachel Hirons openen met een vertrouwde meet-cute op een feest waar Owen contact maakt met een vrouw verkleed als fee. De volgende dag beseft hij dat het telefoonnummer dat ze hem gaf incompleet is, wat zijn vastberaden zoektocht over de campus in gang zet waar hij als geluidstechnicus werkt.

Owen schakelt de hulp in van Emily, een student die liefde onderzoekt als een vorm van psychose. Zij ziet zijn queeste als materiaal voor haar scriptie en stuurt hem aan tot steeds extremere maatregelen, waaronder een e-mail naar honderden studenten met dezelfde voornaam.

Personages missen echte chemie en geloofwaardigheid

De recensie benadrukt dat geen van de personages zich gedraagt als echte mensen. Owen komt over als te idealistisch terwijl Emily manipulatief en sceptisch over de liefde lijkt. Hun interacties voelen meer als die van casual vrienden dan van potentiële romantische partners.

Bijrollen zijn onder meer Jack Riddiford als Owens broer en Prassana Puwanarajah als Emilys professor. Minnie Driver speelt een universiteitsdecaan die klachten over Owens acties afwijst.

Moderne kwesties krijgen eenzijdige behandeling

De film verwijst naar actuele culturele discussies over obsessie, consent en toxisch gedrag. Toch framet het uiteindelijk de vrouwelijke hoofdrol als het grootste probleem en portretteert Owen als onschuldig, wat elke poging tot evenwichtige commentaar ondermijnt.

De virale nasleep van Owens zoektocht leidt tot campusprotesten en sociale media-scrutiny. Het verhaal probeert traditionele romcomelementen te verdedigen maar voelt uiteindelijk cynischer dan de kritiek die het wil counteren.

Acteerprestaties springen eruit te midden van zwak script

Fearn brengt natuurlijke onhandigheid in Owen die het personage enigszins sympathiek maakt. Rice brengt lichtheid in een moeilijke rol. Korte momenten van oprechtheid tussen hen suggereren potentieel dat het plot en de toon uiteindelijk niet ontwikkelen.

Tags bij dit artikel