- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

Regisseurs bespreken het verbergen van zwangerschappen voor collega's, veranderingen in de industrie en de uitdagingen van het combineren van gezinsleven met veeleisende opnames.

Twee regisseurs met projecten die dit jaar op het Tokyo International Film Festival te zien zijn, spraken openhartig over het verbergen van hun zwangerschappen of recente bevallingen voor collega's in de industrie tijdens een panel over ouderschap terwijl ze een carrière in de film nastreven.

Persoonlijke verhalen over geheimhouding en druk in de sector

Teodora Ana Mihai, de in België gevestigde filmmaker van wie “Heysel 85” meedoet aan het festival, voegde zich bij de Japanse regisseur Sode Yukiko, van wie “All the Lovers in the Night” in première ging op Cannes en te zien is in de Gala Selection van Tokyo. Moderator Kondo Kanako van het festivalprogrammeringsteam leidde het TIFF Lounge-gesprek, waarbij ter plekke kinderopvang was met babysitters die voor baby's zorgden wier af en toe huilen de sessie onderbrak.

Sode herinnerde zich hoe ze voor het eerst in het openbaar vertelde dat ze de komst van haar tweede kind verborgen hield tijdens een festivaloptreden in 2021 naast de Indonesische regisseur Kamila Andini. Ze hield de informatie zelfs achter voor vertrouwde producenten, uit angst dat werkaanbiedingen zouden opdrogen zodra ze hoorden van de pasgeborene. Die dochter begint in april aan de basisschool en “All the Lovers in the Night” is Sode’s eerste bioscoopfilm in vijf jaar na “Aristocrats”.

De situatie in de Japanse filmwereld is een beetje veranderd. Ik hoor steeds vaker dat vrouwelijke regisseurs die iets jonger zijn dan ik kinderen hebben gekregen, en ook voor crewleden voelt het meer mogelijk om te kiezen voor een bevalling dan vijf jaar geleden.

Mihai, die in 2021 de speciale juryprijs van het festival won met “La Civil” en in 2024 terugkeerde met de winnaar van de beste actrice “Traffic”, was 37 toen haar dochter werd geboren. Ze besloot al vroeg niet te kiezen tussen moederschap en haar passie voor regisseren, maar sociale verwachtingen deden haar een gezin stichten uitstellen. Eenmaal zwanger deelde ze het nieuws slechts met een handvol collega’s en bleef ze de zwangerschap verbergen onder losse winterkleding, zelfs op zes maanden.

Steunsystemen, tegenslagen en hoop voor toekomstige generaties

Mihai beschreef haar innerlijke conflict over het verbergen van zo’n vreugdevolle en natuurlijke ontwikkeling. Ze zag zichzelf al falen als moeder door de zwangerschap geheim te houden en schreef de zelfcensuur toe aan de mentaliteit waarmee ze was opgegroeid. Omdat haar eerste kind een dochter is, wilde Mihai laten zien dat de rollen van moeder en filmmaker samengaan, in de hoop de omstandigheden voor jongere vrouwelijke collega’s te verbeteren.

Sode contrasteerde de reactie die mannen krijgen — simpele felicitaties en aanmoediging om harder te werken — met de grotere hindernissen voor vrouwen. Mihai merkte op dat ze zichzelf drie keer zo hard moest bewijzen als veel mannelijke collega’s, vaak intensief werkend terwijl ze het moederschap combineerde. Nadat ze moeder werd, vergezelde haar eigen moeder haar op de set om voor de kinderen te zorgen, tot een tragisch auto-ongeluk die steun beëindigde.

Sode, die in Kanazawa woont met haar man die vaak naar Tokyo reist, verhuist vaak alleen naar de hoofdstad voor maximaal zes maanden tijdens de productie. Ze vergeleek de gezinsregeling met meedoen aan het obstakelparcoursprogramma “Sasuke”. Het niet kunnen regelen van kinderopvang voor haar eerste kind onderbrak haar carrière tijdelijk en droeg bij aan de verhuizing van het gezin uit Tokyo.

Toen ik mijn kind naar de kinderopvang kon brengen en me vol op het filmwerk kon storten, voelde het echt alsof ik uit de gevangenis was ontslagen.

Mihai verwierp het idee van egoïsme bij het willen van zowel een gezin als een carrière, benadrukte dat ze meer is dan één enkele rol en moedigt haar kinderen aan om zelfstandig te denken. Haar bijna negenjarige dochter bezoekt af en toe de set op geselecteerde dagen en fungeert als onofficiële assistent.

De kinderen van Sode hebben haar sets niet bezocht. Japanse producties eisen lange uren en snel draaien door krappe budgetten, wat een onvriendelijke omgeving voor gezinnen creëert ondanks het ontbreken van openlijke bezwaren. Ze prees teams onder leiding van Nishikawa Miwa en Kore-eda Hirokazu voor het organiseren van “familiedagen” die familieleden van de crew verwelkomen.

Mihai zag vergelijkbare druk in heel Europa, waar ze de drukke “Heysel 85” in slechts 25 dagen voltooide. Ze legde haar visie vroeg vast en vertrouwde op lange takes, hoewel ze wat opnamedagen opofferde om op 16mm te filmen. Haar debuut “La Civil” besloeg zeven jaar, met moederschap dat arriveerde te midden van vertragingen door de pandemie.

Mihai prees het Tokyo-festival voor de samenwerking met een oppasdienst tijdens de promotie, waardoor ze professionele taken en ouderschap kon combineren. Kondo benadrukte dat het kindvriendelijk maken van evenementen en het bieden van kinderopvang standaardpraktijk moet worden, en merkte op dat gebrek aan ondersteuning sommige gasten ertoe brengt uitnodigingen af te slaan.

Bredere reflecties in de sector en oproepen tot verandering

Mihai meldde dat ze strengere oordelen kreeg van vrouwen met oudere opvattingen dan van mannen en schreef mannelijke mentoren toe met significante steun. Ze kaderde de problemen als maatschappelijk in plaats van strikt gendergebonden. Over financiering benadrukte ze de kwetsbaarheid van arthouse-theaters en de afhankelijkheid van staatssteun voor onafhankelijke films.

Sode ging in op uitdagingen rond vertoning en publiek vertrouwen, en waarschuwde dat marktdruk de filmkwaliteit in de loop der tijd zou kunnen aantasten. Kondo spoorde bezoekers aan hun zorgen te uiten over stijgende ticketprijzen en positioneerde festivals als katalysatoren voor verbeteringen in de sector.