Een volle zaal vulde het historische Lucas Theatre for the Arts in Savannah toen tien regisseurs van opvallende documentaires van 2026 zich verzamelden voor het dertiende Docs to Watch-panel. Het evenement, gepresenteerd door The Hollywood Reporter en gemodereerd door festivalcorrespondent Scott, verkende de ontstaansgeschiedenis, uitdagingen en impact van hun projecten en ging in op de ethische afwegingen die non-fictiefilmmaken vandaag de dag vormgeven.
De geselecteerde films vertegenwoordigen een divers scala aan onderwerpen en benaderingen. Ze omvatten American Doctor van Poh Si Teng, Avedon van Ron Howard, Cookie Queens van Alysa Nahmias, Everest: The Other Side van Chai Vasarhelyi, The Last First: Winter K2 van Amir Bar-Lev, My Undesirable Friends: Part II – Exile van Julia Loktev, Once Upon a Time in Harlem van David Greaves, One in a Million van Jack MacInnes en Itab, The Trial of Alec Baldwin van Rory Kennedy en You Can See Everything van Nathan Fielder. Elke film werd vertoond met nagesprekken.
Het panel benadrukte de kwaliteit van de selectie dit jaar. In de voorgaande twaalf jaar werden 27 Docs to Watch-films genomineerd voor een Oscar voor beste documentaire, waarvan er acht de prijs wonnen.
David Greaves vertelde hoe zijn vader, Bill Greaves, in 1972 een bijeenkomst van figuren uit de Harlem Renaissance filmde. De beelden bleven decennia lang in de opslag tot Greaves en zijn dochter besloten het project af te maken. 'Hij is geboren en getogen in Harlem. Dit waren mensen die hem hadden begeleid en aangemoedigd in zijn leven,' legde Greaves uit.
Poh Si Teng vertelde over haar beslissing om haar eerste speelfilm te regisseren na jaren als commissioning editor en journalist. Ze volgde drie artsen met verschillende achtergronden die samenwerkten in een oorlogsgebied. 'In deze donkere tijden zocht ik naar het licht. Ik moest geloven dat er goede mensen zijn,' zei Teng.
Amir Bar-Lev legde uit hoe hij The Last First: Winter K2 benaderde na verhalen over een winterbeklimming die werd overschaduwd door tragedie en beschuldigingen. Hij stuitte op diepere kwesties rond commercialisering en sociale media. Chai Vasarhelyi besprak Everest: The Other Side en benadrukte de persoonlijke inzet toen haar partner een gevaarlijke klim maakte na de dood van een vriend in een lawine.
Julia Loktev vertelde hoe politieke gebeurtenissen haar oorspronkelijke plannen doorkruisten en leidden tot de tweedelige serie My Undesirable Friends. Het tweede deel volgt onafhankelijke Russische journalisten die hun land ontvluchten maar toch blijven berichten. 'Tegenwoordig zijn de meesten van hen uitgeroepen tot extremistische terroristen en wachten gevangenisstraffen op hen, maar ze slagen er toch in om humor te bewaren,' merkte Loktev op.
Nathan Fielder beschreef de onverwachte weg die hem en Lance ertoe bracht Elizabeth Holmes te volgen in haar laatste dagen voor de gevangenis. Het project verschilde van zijn eerdere televisie werk en vereiste zorgvuldige omgang met vertrouwen en aanwezigheid in het familiehuis. 'We begrepen onze verantwoordelijkheid ermee — we betraden het huis van deze familie,' zei Fielder.
Rory Kennedy vertelde hoe zij en haar man Alec Baldwin benaderden over het vastleggen van de periode na het schietincident op de set van Rust. Baldwin weigerde aanvankelijk, maar stemde later in onder strikte voorwaarden: geen redactionele controle en geen financiële compensatie. 'Ik denk dat hij voelde dat zijn verhaal door anderen werd geschreven,' observeerde Kennedy.
Ron Howard reflecteerde op zijn groeiende oeuvre aan documentaires via Imagine Entertainment. Avedon bood de kans om het archief en de persoonlijke complexiteit van de fotograaf te verkennen. 'Ik wist dat hij succesvol was, maar ik wist niet dat hij moedig was,' zei Howard over zijn onderwerp.
Alysa Nahmias legde uit hoe de uitdaging van haar kinderen Cookie Queens inspireerde, een film die Girl Scouts volgt tijdens het koekenseizoen. Jack MacInnes beschreef de tien jaar durende reis achter One in a Million, die begon toen hij en zijn partner een vastberaden elfjarige vluchtelinge in Turkije ontmoetten en haar leven in Duitsland bleven volgen.
Het gesprek ging over de verantwoordelijkheden die filmmakers hebben wanneer hun onderwerpen in gevaar verkeren of wanneer vertrouwen over langere tijd moet worden opgebouwd. Deelnemers bespraken vragen rond interventie, de invloed van de camera op gedrag en of bepaalde technieken uitbreiden of juist beperken wat als documentaire storytelling geldt. Verschillenden uitten bewondering voor het commerciële succes van You Can See Everything, terwijl ze ook wezen op lopende debatten binnen de documentaire-afdeling van de Academy.
Documentaries? I don’t like that word. It’s cinema! It’s all cinema. However you shoot it, however you do it, it’s a story, and it’s moving, and it’s cinema!