Zach Cregger’s interpretatie van Resident Evil is in de bioscopen beland na weken van online discussie over de creatieve keuzes ten opzichte van Capcoms langlopende survivalhorrorfranchise. De eerste kritieken zijn sterk en de publiekscijfers laten brede goedkeuring zien, ook al uiten sommige trouwe fans hun bedenkingen over hoe trouw de film aan het bronmateriaal blijft.
Gebruikerssites geven een overwegend gunstig beeld. De film scoort momenteel een 3,9 uit 5 op Letterboxd, een 91 procent publiekscijfer op Rotten Tomatoes en een 83 gebruikersscore op Metacritic volgens de laatste gegevens.
Anders dan veel Resident Evil-games, waarin getrainde professionals zoals agenten of speciale eenheden centraal staan, volgt de film Bryan, een medisch koerier die een belangrijk pakket naar Raccoon City moet brengen net als de uitbraak begint. De gewone protagonist staat voor echte gevaren zonder de bravoure of grappen die personages als Leon Kennedy kenmerken.
Veel kijkers waarderen hoe de film de spanning van het gamen weet op te roepen. Een Reddit-gebruiker prees de naadloze POV-sequenties, goed uitgewerkte scènes die aan game-encounters doen denken en een bevredigend ironisch einde. Jumpscares werken effectief en de hoofdrolspeler overtuigt als een alledaags persoon die plotseling in een apocalyps belandt.
The movie was incredible. The POV scenes flowed seamlessly with the film, they weren’t over the top or begging to be noticed. Each set piece felt like an encounter in the game as well. I especially loved the ending too, it was ironically twisted.
Kritische fans merken op dat het verhaal met minimale aanpassingen op zichzelf kan staan. Afgezien van korte verwijzingen naar Raccoon City en Umbrella voelt het verhaal los van kernonderdelen van de serie, zoals de uitleg over het T-virus en de dreiging van de corporatie. De infectiemechanica wijkt ook duidelijk af van de game-lore, al biedt een stalker-achtig vijand een bekend element.
Cregger heeft zijn aanpak beschreven als het vastleggen van het gevoel van het spelen van de games in plaats van strikte lore-getrouwheid. Scènes waarin Bryan worstelt met sloten, naar munitie graait en angstig reageert, weerspiegelen de ervaring van spelers. Verschillende fans vergeleken het met het kijken naar een zenuwachtige Let’s Play-sessie.
Het slot heeft discussie opgeroepen. Nadat hij gebeten is, racet Bryan om het laatste onderdeel voor een geneesmiddel af te leveren, maar hij verandert en doodt de wetenschappers die de uitbraak hadden kunnen stoppen. De film eindigt met zijn schijnbare dood door helikoptervuur na een persoonlijke boog rond verantwoordelijkheid en familie.
I absolutely loved the film, and it really did feel like it captured the Resident Evil essence, but the ending was such a shame. Bryan’s character went through so much growth in his survival skills and through near-death experiences, making him realise he wants to be a father. All that just for him to be killed off so abruptly was just so disappointing.
Filmcriticus Chris Lambert stelt dat de transformatie thematisch gewicht draagt voorbij simpele tragedie. De beet van een kind veroorzaakt een verandering die Bryan in zijn persoonlijke leven vreesde, wat resulteert in een letterlijke en figuurlijke vorm van groei, ook al betekent het zijn ondergang.
De film heeft het gesprek over wat een succesvolle videogameadaptatie is nieuw leven ingeblazen. Terwijl sommigen directe nabootsingen of prominente cameo's zoeken, waarderen anderen pogingen om het kerngevoel van de games te vertalen. De verdeeldheid weerspiegelt aanhoudende zorgen van fans over hoe Hollywood met geliefde eigendommen omgaat en of de essentie van de serie de overgang naar het scherm overleeft.