Een lange, magere jongeman, nauwelijks sterk genoeg om duels aan te gaan en met een snorretje dat meer weg had van dons dan van echt haar. Zo verscheen Fabián Ruiz op de eerste foto die MARCA publiceerde tijdens een wintertraining op de Ciudad Deportiva Luis del Sol van Betis.
Dat seizoen speelde de club uit Sevilla in de Segunda División en kende het drie verschillende trainers: Julio Velázquez, Juan Merino en Pepe Mel. Achter die foto zat het dagelijkse harde werken van zijn moeder, die zich zonder ophouden inspande om de droom van haar zoon om profvoetballer te worden mogelijk te maken.
Vandaag, net 30 geworden, is Fabián Ruiz een van de beste middenvelders ter wereld en bereidt hij zich voor op zijn eerste WK. De weg daarheen was bezaaid met obstakels, waaronder zijn uitsluiting van de selectie van Luis Enrique voor Qatar na zijn verdwijning uit het team in de kwartfinale tegen Kroatië.
Het lot wilde dat beiden elkaar weer tegenkwamen bij Paris Saint-Germain. De Spaanse bondscoach maakte de Andalusiër tot een vaste waarde in zijn project en erkende publiekelijk zijn fout: “Ik heb me vergist”. Luis de la Fuente daarentegen heeft vanaf zijn eerste oproep altijd in hem geloofd.
Als hij niet Fabián heette, zou er veel meer over hem worden gesproken.
Samen wonnen ze het EK onder 21 en het grote EK. Fabián Ruiz antwoordde trots: “Ik ben er trots op dat ik Fabián heet”.
Een van de zwaarste momenten kwam in januari 2017, toen hij zijn thuis verliet voor een huurperiode bij Elche. Hij voelde zich eenzaam, zat midden in een fysieke transformatie en belandde in een team dat van hoopvol naar diep in de problemen raakte. Daar werden hij opgevangen door trainers Toril en Vicente Parras.
Vicente Parras herinnert zich zijn technische talent meteen: “Je merkte meteen dat hij technisch heel sterk was. Zijn linkervoet, zijn tactische inzicht en zijn vermogen om te combineren wezen op het potentieel dat hij had”.
De trainer uit Alicante benadrukt de enorme sprong die de speler heeft gemaakt: “Het fysieke potentieel dat hij heeft ontwikkeld, had ik me nooit kunnen voorstellen. Zijn omslag vond plaats bij Napoli, waar hij een complete middenvelder werd. Eerder zag ik hem als de typische Spaanse speler van kort combineren. Nu is zijn tactische, fysieke en loopvermogen indrukwekkend”.
Parras is het met De la Fuente eens dat de naam Fabián Ruiz niet zo vaak valt als zou moeten: “Als hij in Madrid of Barcelona speelde, zou alles heel anders zijn”.
Op het laatste EK, waar de vleugelspelers Lamine Yamal en Nico Williams de krantenkoppen haalden, was het Fabián Ruiz die de meest besproken dribbel maakte. Drie Duitsers — Kroos, Müller en Wirtz — probeerden hem te stoppen, maar slaagden daar niet in. Met een heupbeweging ontliep hij hen en liep hij af op de goal van Neuer in een actie die inmiddels tot de recente geschiedenis van het nationale elftal behoort.