Erfenis van 'More cowbell': top 10 rocknummers die de percussie-icoon versterken

Twee decennia na de SNL-sketch bewijzen deze nummers de blijvende kracht van de cowbell in rock en daarbuiten

Op 8 april 2000 leverde Saturday Night Live een onvergetelijke parodie op het format van VH1's Behind the Music. De sketch blikte terug op de studiosessie uit 1976 voor het klassieke nummer "(Don't Fear) the Reaper" van Blue Öyster Cult, met in de hoofdrol een fictieve cowbell-speler genaamd Gene Frenkle, gespeeld door Will Ferrell. Zijn meedogenloze spel botst met de band, tot producer Bruce Dickinson, vertolkt door Christopher Walken, nog meer van het instrument eist met de inmiddels beroemde zin over koorts die alleen met meer cowbell te genezen is.

Het fragment groeide al snel uit tot een cultureel ijkpunt. Ferrell en Walken zorgden ervoor dat hun castleden, onder wie Jimmy Fallon als drummer, moeite hadden om hun lachen in te houden. De uitspraak raakte ingeburgerd en de sketch werd geprezen als een van Walkens beste komische rollen. De echte bandleden vonden het amusant en vertelden dat ze tijdens de originele opname inderdaad hadden gepraat over het toevoegen van cowbell. Die beslissing hielp het instrument een vaste plek in de rockgeschiedenis te veroveren en inspireerde deze ranglijst van tien extra nummers die sterk leunen op het kenmerkende geluid.

Grand Funk Railroad opent met gestage kwartnoot-cowbell in 'We're an American Band'

Het nummer van Grand Funk Railroad uit 1973 begint met drummer Don Brewer die een funky groove neerzet, verankerd door consistente cowbell-slagen op de kwartnoten. De percussie snijdt helder door voordat de volledige band invalt en keert na elk refrein terug om de hook te versterken die het nummer naar de eerste plaats in de Billboard Hot 100 bracht.

EMF voegt ritmische klap toe aan de alt-dance-energie van 'Unbelievable'

De eenmalige hit van EMF uit 1990 combineert een explosief gesampled "Oh!" met een zwaar, ritmisch cowbell-patroon direct na het refrein. De cowbell creëert een eigen groove en versterkt de energieke alt-dance-sfeer, waardoor het nummer een aanstekelijke uitschieter wordt.

War zet de ontspannen toon met Afro-Cubaanse cowbell in 'Low Rider'

Vanaf de allereerste tel van Wars funkklassieker uit 1975 zet Papa Dee Allen de toon met Afro-Cubaanse en cha-cha-invloeden. De speler creëert gevarieerde accenten door verschillende delen van het instrument te raken en versmelt naadloos met de prominente baslijn voor een cool, gesyncopeerd gevoel.

The Beatles drijven de groove met eenvoudige cowbell in 'Drive My Car'

Het openingsnummer van Rubber Soul toont de experimentele aanpak van The Beatles. Een eenvoudige cowbell-slag op de kwartnoten wordt het meest opvallende ritmische element en versterkt het grillige karakter van het nummer naast Paul McCartney's jazzachtige akkoorden in het refrein.

Queens of the Stone Age mengen jam block en Ferrell-cameo in 'Little Sister'

De aanhoudende drive in het nummer van Queens of the Stone Age komt eigenlijk van een jam block in plaats van een traditionele cowbell. De houten klank verdient toch een plek dankzij een gedenkwaardig optreden in 2005 bij SNL, waarbij Ferrell zijn personage Gene Frenkle hernam en live cowbell toevoegde.

Nazareth zet rauwe power vast met cowbell op 'Hair of the Dog'

De dreunende cowbell in het nummer van Nazareth uit 1975 zet meteen een no-nonsense ritme neer naast de zware drums. Het past bij de rauwe houding van het nummer, ook toen de band te maken kreeg met zorgen van de platenmaatschappij over de oorspronkelijke titel "Son of a Bitch".

John Bonham van Led Zeppelin gebruikt cowbell als accent in 'Moby Dick'

Het instrumentale nummer van Led Zeppelin II bevat gestage cowbell tijdens de hoofdriiffs. In het uitgebreide drumsolo-gedeelte gebruikt John Bonham het dynamischer als accentuerend element binnen een wilde rotatie van percussiegeluiden.

The Rolling Stones leveren de meest iconische cowbell-ostinato in 'Honky Tonk Women'

De hit van The Rolling Stones uit 1969 opent met een gedenkwaardig syncopated cowbell-patroon van twee maten. Het creëert een ontspannen country-western- en funkatmosfeer die tegen het ritme van Charlie Watts indanst en een levendige Nashville-bar oproept.

Tones on Tail maakt van meerdere cowbells een melodie op 'Go!'

Het postpunk-nummer uit 1984 van Tones on Tail valt op door het inventieve gebruik van meerdere cowbells op specifieke toonhoogtes. Drummer Kevin Haskins creëert een melodische lijn boven de drijvende bas, waardoor de newwave-groove een onconventioneel, speels middelpunt krijgt.

Def Leppard claimt de eerste plaats met de iconische cowbell-intro van 'Rock of Ages'

Het glamrock-anthem van Def Leppard uit 1983 opent met de gestage, krachtige kwartnoot-cowbell van Rick Allen, gecombineerd met de gedenkwaardige onzin-introzin van producer Mutt Lange. De cowbell keert door het hele nummer en het album Pyromania terug, maar de krachtige opening verzekert de eerste plaats op deze lijst van cowbell-highlights.

Tags bij dit artikel