De selectie van Engeland reisde naar het Metropolitano met het doel om zich te revancheren voor de nederlaag in de WK-halbfinale tegen Argentinië. Dat lukte tijdens zestig minuten voetbal van hoog niveau, gevolgd door een half uur waarin het zich met angst terugtrok voor zijn doel.
De keeper James Trafford werd de protagonist door een half dozijn reddingen van hoge kwaliteit te maken. Met de stand op 2-3 groeperde het Engelse team zich in de verdediging en de keeper voorkwam dat de score uit de hand liep ondanks de intense einddruk.
Tijdens het eerste uur van de wedstrijd bereikte het spel van Engeland een niveau dat deed denken aan de mythische selectie van 1966. Die sterke opening wekte hoge verwachtingen, al verraste de latere omslag door het scherpe contrast.
In het eerste uur leek het me de beste Engeland die ik sinds die van 1966 heb gezien en daarom verraste het me negatief dat het veranderde in