- Wereld
- Buitenland
- Binnenland
- Sport nieuws
    - Voetbal nieuws
    - Formule 1 nieuws
    - Wielrennen
    - Ajax nieuws
    - Feyenoord nieuws
    - PSV nieuws
- Economie
- Wetenschap
- Showbiz/Media
- Computer nieuws
- Gaming nieuws
    - PS4 nieuws
    - Xbox One nieuws
- Hardware nieuws

De befaamde vertaler van Homerus' epos levert een scherpe kritiek in de London Review of Books en prijst het spektakel, maar zet vraagtekens bij de emotionele en ethische kern.

Emily Wilson, de wetenschapper achter een populaire moderne vertaling van Homerus' oude gedicht, heeft kritiek geuit op de grootschalige filmversie van The Odyssey van Christopher Nolan. In een uitgebreid essay voor de London Review of Books beschrijft ze de film als een vermakelijk zomers spektakel dat uiteindelijk tekortschiet in het weergeven van de diepgang en morele complexiteit van het bronmateriaal.

Wilson benadrukt narratieve sterktes maar zet vraagtekens bij karakterdiepgang

Wilson opent haar stuk door de structurele verwijzingen naar Homerus in de film te erkennen en merkt op dat Nolans kenmerkende benadering met tijdverschuivingen past bij de geneste verhalen in het gedicht. Ze crediteert het bronmateriaal zelf voor het boeiend en familie-vriendelijk houden van het verhaal, ook al vergelijkt ze de emotionele impact met een vuurwerkshow.

Toch komt ze al snel bij haar kernpunt. De film vereenvoudigt volgens haar de centrale figuur Odysseus. De vertolking van Matt Damon mist de sluwheid en gelaagdheid van Homerus' held en reduceert hem tot een man die vooral gedreven wordt door schuld en angst over zijn oorlogshandelingen.

Damons Odysseus is niet gecompliceerd, sluw of kunstig.

Ethische bezwaren over geweld en castingkeuzes

De recensie werpt scherpe vragen op over hoe de film omgaat met geweld en de slachtoffers daarvan. Wilson merkt op dat het verhaal weinig perspectief biedt vanuit de Trojanen of andere tegenstanders en dat doden plaatsvinden zonder echte horror of medelijden. Ze gaat ook in op online discussies over diverse casting en noemt de aanpak niet progressief, omdat bijrollen voor niet-blanke acteurs vooral ten dienste staan van de witte hoofdrol.

Andere kritiekpunten zijn het ontbreken van de goden die in Homerus een cruciale rol spelen, de beperkte screentime en handelingsvrijheid voor vrouwelijke personages zoals Anne Hathaway's Penelope, en de keuze om in de Westelijke Sahara te filmen. Wilson heeft bijzondere lof voor de rol van Robert Pattinson als Antinous.

Wilson erkent de culturele impact van de film

Ondanks haar kritiek eindigt Wilson met waardering. Ze verwelkomt het feit dat het publiek weer naar de bioscoop komt voor een episch verhaal en prijst Nolan omdat hij het publieke belang in de klassieken nieuw leven inblaast. Het essay positioneert de film als een gebrekkige maar opmerkelijke poging om Homerus naar een hedendaags publiek te brengen.