Elvis Presley maakte van een vaudeville-nummer uit 1927 zijn kenmerkende ballad uit 1960

Elvis Presley bouwde zijn reputatie op met energieke rocknummers, maar hij beheerste ook de kunst van de stille, emotionele vertolking. Een opvallend voorbeeld daarvan kwam in 1960, toen hij een tedere ballad opnam die een volwassener kant van de artiest liet zien.

Lied ontstond in het vaudeville-tijdperk van 1927

De melodie verscheen voor het eerst in een opname uit 1927 van de songwriters Lou Handman en Roy Turk. Beide mannen traden op als vaudeville-artiesten en hun arrangement had een opgewekt walsritme. Muziekhistorici wijzen op mogelijke banden met het eerdere walsstuk 'Fascination' van Fermo Dante Marchetti. De structuur bleef eenvoudig: een intro, coupletten, refreinen en een instrumentaal tussenspel.

Presley vertraagde het tempo en voegde gesproken intimiteit toe

Toen Presley zijn versie in 1960 uitbracht, bracht hij bewuste veranderingen aan. Hij vertraagde het tempo sterk en verving het levendige walsgevoel door weelderige orkestratie en een lichte snaredrum. Hij liet de originele intro weg en voegde een lang gesproken fragment toe, waardoor het nummer aanvoelde als een persoonlijke bekentenis aan de luisteraar.

Militaire dienst zorgde voor een volwassener imago

Presley nam het nummer op na zijn diensttijd bij het Amerikaanse leger. Hij werd in 1958 op 23-jarige leeftijd opgeroepen en diende als gewoon soldaat in plaats van speciale behandeling te zoeken. Die keuze hielp het publieke beeld te veranderen na eerdere controverses over zijn podiumbewegingen. De zachte ballad verzachtte zijn imago verder en vormde een scherp contrast met eerdere hits als 'Hound Dog'.

Colonel Parker stelde het nummer voor en Presley twijfelde in de studio

Manager Colonel Tom Parker zou hebben aangedrongen op de opname omdat het het lievelingslied van zijn vrouw was. Presley voelde zich onzeker over de uitvoering. Hij vroeg de andere muzikanten en achtergrondzangers de studio te verlaten. Zelfs nadat hij een take alleen in gedempt licht had geprobeerd, bleef hij ontevreden en wilde hij de sessie schrappen. Producer Steve Sholes drong aan op nog één ononderbroken opname, en die laatste versie werd de officiële release.

Nummer bereikte de top van de hitlijsten en gaf de comeback vaart

De single bereikte de eerste plaats in de Billboard Hot 100 en bleef daar zes weken staan, terwijl er meer dan twee miljoen exemplaren van werden verkocht. De nalatenschap groeide toen Presley het nummer uitvoerde tijdens de 1968 Comeback Special. In dat televisieconcert behandelde hij het nummer losser en maakte hij van het gesproken gedeelte een humoristisch moment dat het publiek aan het lachen maakte.

Live grappige versie haalde jaren later de hitlijsten

Een live-opname uit 1969 legde nog een luchtige versie vast. Nadat hij een man in het publiek zijn pruik zag verliezen, veranderde Presley de tekst in 'Do you gaze at your bald head and wish you had hair?'. Hij slaagde er niet in de rest van het nummer zonder lachen af te maken. De speelse Britse release bereikte toch de 25e plaats in de UK Singles Chart.