Egyptische filmmaker Muhammad Mustapha onderzoekt hypermasculiniteit in Caïro in 'Big Boys Don’t Cry'

De documentaire, die in première gaat op El Gouna Film Festival, duikt in het leven van bodybuilders en uitsmijters en bevraagt de eigen opvattingen van de filmmaker over mannelijkheid.

Muhammad Mustapha heeft jarenlang vertrouwen opgebouwd met een hechte groep bodybuilders en uitsmijters uit Caïro voor zijn documentaire Big Boys Don’t Cry. De film geeft een intiem beeld van hoe deze mannen mannelijkheid uitvoeren en beleven in verschillende contexten.

Wereldpremière voelt als een cirkel op El Gouna Film Festival

Het project ging in wereldpremière in de competitie voor lange documentaires op El Gouna Film Festival. Mustapha presenteerde het idee in 2020 al op het industrieplatform CineGouna van het festival en kreeg later steun van het Doha Film Institute, het Red Sea Film Fund en de Duitse Robert Bosch Foundation.

Hij beschouwt de terugkeer naar El Gouna als een moment van afronding en voelt zowel opwinding als zenuwen bij het vertonen van de afgeronde film voor Egyptisch publiek.

Persoonlijke nieuwsgierigheid drijft tien jaar durend project

Mustapha begon het werk in 2016 als een antropologische studie in plaats van een kritiek. Als zelfverklaard feminist en intellectueel voelde hij zich aangetrokken tot de hypermasculiene wereld en wilde hij begrijpen waarom.

Ik ben een feminist. Ik ben intellectueel. Ik merk dat ik erg aangetrokken word tot deze hypermasculiene performance. Ik zou beter moeten weten, toch? En dus was dat de vraag: waarom intrigeert het me zo?

— Muhammad Mustapha, Interview with Variety

Zijn eigen opvoeding in een Caïrese buurt gaf context. Als studieuze buitenstaander voelde hij zich soms in conflict met de buurtcodes van mannelijkheid, terwijl vergelijkbaar gedrag in de tandheelkundige opleiding anders werd ontvangen.

Collaboratief proces vormt de definitieve film

De regisseur wijst puur observerende documentairemethodes af en merkt op dat de camera altijd invloed heeft op de gebeurtenissen. De deelnemers werden actieve medewerkers en konden op elk moment, ook in de eindmontage, om verwijdering van materiaal vragen.

Ik zou niet zeggen dat ik deze film alleen heb gemaakt. Ik zou zeggen dat ik hem met de personages heb gemaakt. We hebben hem samen gemaakt.

— Muhammad Mustapha, Interview with Variety

Een centrale figuur, Abdallah, bracht een volledig jaar met Mustapha door voordat de opnames begonnen. Wat begon als een themagedreven project onthulde tijdens de montage zijn emotionele kern: de groeiende vriendschap tussen filmmaker en onderwerp.

Alleen mannelijke omgeving onthult universele patronen

Mustapha sloot vrouwen bewust uit om de mannen in een exclusief mannelijke ruimte te observeren, vergelijkbaar met een blik in een kleedkamer van een sportschool. Hij stelt dat beperkingen op het uiten van emoties mannen in alle culturen raken.

De enige emotie die mannen mogen uiten is woede. Stel je voor hoe verstoord de mannelijke psyche is door al die onderdrukking van emoties.

— Muhammad Mustapha, Interview with Variety

Oproep tot meer artistieke risico’s in regionale cinema

Terugkijkend op de tien jaar durende reis roept Mustapha filmmakers in Egypte en de bredere regio op om meer artistieke risico’s te nemen, met kleinere budgetten te werken en prioriteit te geven aan lokaal publiek boven internationale festivalverwachtingen.